ทันทีที่เฉินกุยหันหลังกลับ หลิวซู่เจียงก็คว้าตัวจางเต๋อไฉที่กำลังจะเดินตามไปไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
เพียงแต่ใบหน้าไว้หนวดเคราครึ้มกับท่าทางประจบสอพลอนั้น มองยังไงก็ขัดหูขัดตา
“ผู้หมวดจาง ขอยืมสักสองสามคน...พวกที่ยิงปืนใหญ่น่ะได้ไหม แบบนี้ปืนกลติดรถกับปืนใหญ่ติดรถก็จะมีคนใช้ ไม่เสียปืนเปล่า”
จางเต๋อไฉสะบัดแขนแต่ก็ไม่หลุด จึงยิ้มเจื่อนๆ
“เมื่อกี้หัวหน้าก็บอกไม่ใช่เหรอว่าคนที่ยิงปืนกลเป็นก็พอ นายจะเอาคนยิงปืนใหญ่ไปทำไม”
“ก็ปืนใหญ่มันอานุภาพรุนแรงนี่นา~”
หลิวซู่เจียงลากเสียงยาว มือก็ดึงจางเต๋อไฉไว้แน่นขึ้น แถมยังขยับตัวเข้าไปใกล้ ทำให้อีกฝ่ายไม่มีโอกาสหลบหนี
“นายลองคิดดูสิ ถ้าเกิดเจอฐานที่มั่นปืนกลของพวกผีน้อย หรือบังเกอร์อะไรพวกนั้น สาดไปสักลูกเดียวก็เรียบหมดแล้วไง!”
“ตกลง! ตกลง! ตกลง! จะจัดให้ครบ! จัดให้ครบ!”
จางเต๋อไฉสุดจะทนแล้ว เอียงตัวหนีห่างจากหลิวซู่เจียงเล็กน้อย
“ปล่อยมือก่อนเถอะ ให้คนอื่นเห็นจะเป็นยังไง!”
หลิวซู่เจียงถึงได้หัวเราะหึๆ แล้วปล่อยมือ
“ผู้หมวดจางพูดง่ายตัดสินใจเร็ว น้ำใจนี้ผมจำไว้แล้ว! ที่ผมยังมีเหล้าชั้นดีซ่อนอยู่ขวดนึง กลับไปจะเอาไปให้ท่าน!”
“รู้แล้ว รู้แล้ว...”
จางเต๋อไฉเห็นเฉินกุยเดินไปไกลแล้วจึงตอบส่งๆ แล้วเตรียมจะตามไป ใครมันจะยอมยกคนที่ยิงปืนใหญ่เก่งๆ ให้ล่ะ
เกิดส่งไปแล้วไม่ได้กลับมาล่ะ
หลิวซู่เจียงเหมือนจะรู้ทัน จึงคว้าตัวจางเต๋อไฉที่กำลังจะเผ่นไว้อีกครั้ง
“งั้นพวกเราไปเลือกคนเลยดีไหม”
จางเต๋อไฉที่เพิ่งก้าวเท้าออกไปก็ถูกดึงกลับมาอย่างแรง กับพลาสเตอร์ลอกแผลอย่างหลิวซู่เจียงนี่หมดทางจะรับมือแล้ว เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นเฉียวเฉิงยืนอยู่ไม่ไกล จึงตะโกนลั่น
“เฉียวเฉิง! อย่ามัวยืนเหม่อ พาหมวดหลิวไปเลือกคนเร็ว!”