บางทีพวกผีญี่ปุ่นอาจมั่นใจในความสามารถรบของตัวเองเกินไป และคิดว่าบริเวณอำเภอจู้หรงถูกพวกมันกวาดล้างจนหมดสิ้นแล้ว หรือไม่ก็เป็นเพราะนิสัยขี้เหนียวของชนชาติเล็กที่แม้แต่เครื่องปั่นไฟสักเครื่องก็ยังเสียดายที่จะใช้
ประตูเมืองที่กว้างใหญ่ มีเพียงตะเกียงน้ำมันไม่กี่ดวงแขวนไว้ และกองไฟสองกองที่ลุกไหม้ เมื่อถูกลมหนาวพัดผ่าน ทำให้ภาพของพวกผีญี่ปุ่นที่เดินลาดตระเวนอยู่หน้าประตูเมืองดูคล้ายเงาผี
เฉินกุยถือเครื่องยิงลูกระเบิด ก้มตัวต่ำ ก้าวเท้าเร็วเข้าใกล้คูเมือง โดยมีซุนโหย่วเซิ่งตามมาติด ๆ ทางขวา ในหน้าไม่มีแววตึงเครียดแม้แต่น้อย ดวงตากลับเปล่งประกายตื่นเต้น
เมื่อห่างจากประตูเมืองอีกร้อยกว่าเมตร จู่ ๆ เฉินกุยก็หยุด มือขวาเหยียดออกไปขวางซุนโหย่วเซิ่ง
เข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้แล้ว เพราะพวกผีน้อยที่หน้าประตูเมืองจะต้องเห็นเงาดำเลือนรางของพวกเขาแน่
เขาคุกเข่าข้างเดียว มือซ้ายพยุงเครื่องยิงลูกระเบิดอย่างมั่นคง แล้วหลับตาลง
เส้นสีแดงพาราโบลาพุ่งออกจากปากกระบอก ทอดตัวลงบนที่กำบังกระสอบทรายด้านหลังอย่างแม่นยำ ที่นั่นมีปืนกลหนักรุ่น 92 ตั้งอยู่หนึ่งกระบอก และพวกผีญี่ปุ่นสองตัวกำลังหดตัวอยู่หลังกระสอบทรายสูบบุหรี่
ตามระเบียบการจัดกองกำลังของพวกผีญี่ปุ่นแล้ว กองร้อยรักษาการณ์ที่ป้องกันอำเภอจู้หรงนี้ไม่ควรมีปืนกลหนักประจำหน่วย คาดว่าคงเป็นจุดเสริมกำลังอำนาจการยิงชั่วคราว
เฉินกุยยกมือขวาขึ้น ซุนโหย่วเซิ่งรีบส่งลูกระเบิดที่ถือไว้ในมือใส่ลงบนฝ่ามือของเขา
ตุบ!
ลูกระเบิดส่งเสียงดังอู้อี้แล้วพุ่งหวือออกไป
เฉินกุยไม่มองจุดตก มือกวัดเกี่ยวสลัก ปลายกระบอกหมุนเล็กน้อย ลูกระเบิดลูกที่สองก็ไหลลงสู่รังเพลิง เส้นสีแดงพุ่งไปตกที่ปืนกลเบาแบบถังโค้งอีกฝั่งหนึ่งทันที