สามวันมาแล้วที่เฉินกุยเดินทางไปทั่วทุกที่ที่ชาวบ้านมารวมตัวกันภายในรัศมีสามสิบลี้
บ้างก็มีแค่สามสองครัวเรือน แอบซ่อนตัวอยู่ในหุบเขา บ้างก็มีสิบกว่าครัวเรือน ตั้งกระท่อมไม้ บ้างก็มีแต่ผู้หญิงกับเด็ก เพราะผู้ชายถูกพวกผีญี่ปุ่นจับตัวไป ไม่ได้กลับมาอีกเลย
ทุกที่ที่เขาไปถึง ก็จะทิ้งม้าไว้ให้หลายตัว มากไปกว่านั้น ม้าพวกนี้เขายกให้เปล่า นอกนั้นหากชาวบ้านต้องการอะไร เขาก็จะยอมขาดทุนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เอาของที่ยึดมาจากพวกผีญี่ปุ่นไปแลกกับของที่พวกเขาจำเป็นต้องใช้ เช่น ยารักษาโรค เสื้อผ้า และอื่นๆ
จนถึงวันที่สามตอนพลบค่ำ ในค่ายก็มีหญิงที่พาเด็กติดตามมาด้วยอีกกว่าสิบคน พวกนางหนีเข้าไปในภูเขา ได้แต่อาศัยเสบียงเล็กน้อยที่นำติดตัวมาและขุดหาผักป่ากินประทังความหิว
เฉินกุยรับพวกนางไว้เสียเลย แล้วส่งให้โจวอวี่หลานดูแล ตามปกติก็ช่วยทำงานยิบย่อย เช่น ดูแลผู้บาดเจ็บ ซ่อมแซมเสื้อผ้า
และในที่สุดตัวเขาเองก็สามารถสงบจิตสงบใจลงมาวางแผนว่าจะไปปล้นพวกผีญี่ปุ่นสักตั้งที่ไหนดี กินแต่เนื้อต้มกับน้ำใสๆ มาสองวัน พอเห็นลาที่กระโดดโลดเต้นก็แทบจะอาเจียนออกมาแล้ว
……
อู่ฮั่น
กองบัญชาการชั่วคราวของคณะกรรมการกิจการทหาร
ท่านประธานยืนอยู่ริมหน้าต่าง หันหลังให้ประตู ในมือกำหนังสือพิมพ์อยู่ฉบับหนึ่ง
หนังสือพิมพ์นั้นพิมพ์ด้วยภาษาญี่ปุ่น เป็นหนังสือพิมพ์ที่ออกในเขตเช่าเซี่ยงไฮ้ พาดหัวข่าวเต็มหน้ากระดาษเด่นสะดุดตา
《กองทัพจักรพรรดิปราบกวาดล้างศัตรูที่เหลืออยู่ในจินหลิง กองโจรที่เรียกว่าของจีนถูกทำลายราบคาบ》
ภาพประกอบเป็นศพเรียงราย สวมเครื่องแบบผ้าสีเทาขาดวิ่น ถูกจัดวางเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบหลายแถว มีนายทหารพวกผีญี่ปุ่นยืนอยู่ข้างๆ เพื่อตรวจสอบ