เฉินกุยค่อย ๆ ซูมแผนที่ในสมอง ขยายหาทีละแห่ง จนหยุดที่เมืองแห่งหนึ่ง นั่นคืออำเภอจู้หรง
ในเมืองมีพวกผีญี่ปุ่นประจำการอยู่ราวกองร้อย สองร้อยกว่าคน นอกเมืองทางถนนเข้า-ออกยังมีป้อมอีกสองแห่ง รวมแล้วก็ราวสองร้อยกว่าคน รวมทั้งหมดไม่ถึงห้าร้อยคน?
ส่วนในเมือง มีรถบรรทุกผีญี่ปุ่นวิ่งเข้าออกไม่ขาดระยะ ขนส่งเสบียงสิ่งของนานา
อาวุธกระสุน ข้าวของยา กองพะเนินเทินทึก ที่ทำให้เขายิ่งแปลกใจก็คือ คนขับรถบรรทุกพวกนั้นเหมือนจะเป็นทหารหนีทัพของก๊กมินตั๋ง นั่นก็คือคนจีน?
หัวใจของเฉินกุยเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เขาคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
จากตีนเขาถึงตัวเมือง ระยะทางตรงไม่ถึงสามสิบกิโลเมตร แค่ช่วงกลางวันก็พอเลี่ยงเครื่องบินสอดแนมของพวกผีญี่ปุ่น แอบไปถึงได้
ตกค่ำลงมือ ปฏิบัติการใช้รถบรรทุกขนไปตามถนนถึงตีนเขา แล้วใช้ลาต่าง ม้าแบก คนหาบ พอถึงรุ่งสางก็เพียงพอขนย้ายเข้าเขาได้ พ้นจากเครื่องบินสอดแนม
เรื่องนี้ เป็นไปได้!
เขายังค่อย ๆ เลื่อนดูภายในอำเภอจู้หรงไปทีละนิด ค่ายทหาร กองบังคับการ โรงพยาบาล โกดัง...
ทันใดนั้น เขาก็หยุดที่แห่งหนึ่ง นั่นคือธนาคาร หรือพูดให้ถูกคือ คลังทองที่ถูกพวกผีญี่ปุ่นเรียกใช้
ด้านในตั้งกล่องเหล็กสี่เหลี่ยมเรียบร้อยหลายสิบใบ ติดแถบผนึกทั้งหมด
มีกล่องราวสิบกว่าใบที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ขาววับวาวเต็มไปหมด เหรียญเงิน!