เฉินกุยคลี่กระดาษน้ำมันออก ภายในห่อกระดาษแผ่นหนึ่ง ไม่มีตัวอักษร เป็นภาพวาดลายเส้นง่าย ๆ คล้ายเครื่องรางวาดเปื้อน ๆ เหมือนคราวก่อน
หลายคนก้มหัวมุงเข้าหากัน อาศัยแสงไฟฉาย พินิจศึกษาอย่างละเอียด
"นี่คือเมืองจู้หรง"
หลี่หมิงหย่วนชี้ไปยังกรอบสี่เหลี่ยมที่ดูเลอะเทอะกว่าคราวก่อนพลางกล่าว
ครั้งที่แล้วอย่างน้อยยังวาดสัญลักษณ์แทนประตูเมืองห้าอย่าง คราวนี้เหลือเพียงกรอบสี่เหลี่ยมเบี้ยว ๆ มุมทั้งสี่มีปลายแหลมเล็ก ๆ วาดไว้
"แล้วนี่..."
ซุนโหย่วเซิ่งยื่นนิ้วชี้ออกไปนอกกรอบ เป็นเส้นยาวลากหัวลูกศร จากทิศเหนือของเมืองยืดยาวไปถึงสุดสายตา เอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ
"เส้นที่อ้อมกรอบนี้ ก็คือถนนหลวงที่พวกเรากำลังจะไปใช่ไหม"
"ใช่"
เฉินกุยพยักหน้า
"แล้วคนตัวเล็ก ๆ ข้างทางพวกนี้..."
จางเต๋อไฉยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ผสมตามอง
"มีอันที่วาดเครื่องหมายกากบาทอีกแล้วสิ"
"เหมือนคราวก่อนนั่นแหละ"
เฉินกุยใช้นิ้วแตะที่คนตัวเล็ก ๆ มีกากบาทตัวหนึ่ง คราวนี้ชัดเจนกว่าครั้งที่แล้ว คนที่มีกากบาทมีหมวกทรงสี่เหลี่ยมเพิ่มขึ้นมาบนหัว
"นี่คือหน่วยสารวัตรทหารของพวกผีญี่ปุ่น เส้นนี้..."
เขาแตะที่หัวลูกศร ผนวกสิ่งที่ตนมองเห็น เรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดออกมา
"คือถนน หมายความว่าเดินเส้นทางนี้ นอกเมืองมีสารวัตรทหารนำกำลังซุ่มอยู่ จัดการสารวัตรทหารแล้วพวกผีน้อยที่เหลือจะหนี ในเมืองจะใช้ปืนใหญ่ แต่จะไม่ยิงถนนหลวง!"
หลิวซู่เจียงนั่งยองอยู่ข้าง ๆ ไม่ปริปากมาตลอด พอได้ฟังความหมายทั้งหมด ก็เงยหน้าขึ้นพรวด เบิกตากว้างมองเฉินกุยแวบหนึ่ง แล้วมองกระดาษเก่า ๆ นั้น แววตาแฝงความไม่เชื่อ
"คนของเรา... เก่งขนาดนี้เลยรึ แทรกซึมเข้าไปในระดับสูงของพวกผีญี่ปุ่นก็ได้"
จางเต๋อไฉชำเลืองมองหลิวซู่เจียงที่ท่าทางเหมือนไม่เคยเห็นโลกกว้าง นึกถึงสีหน้าของตัวเองตอนรู้เรื่องนี้ครั้งแรก อดเลิกคิ้ว หัวเราะเหอะ ๆ ไม่ได้