เฉินกุยหมอบอยู่ในกระบะรถบรรทุก มุดใต้ผ้าใบกันน้ำ ฟังเสียงฝนกระทบผ้าใบดังเปาะแปะ สติจมลงสู่สมอง สังเกตการณ์ทหารประจำการภายในเมืองอำเภอจู้หรง
ประตูเมืองทั้งห้าแห่งเพิ่มทหารยามเข้าไป หน่วยลาดตระเวนของพวกผีญี่ปุ่นก็หนาแน่นกว่าปกติมาก พวกผีที่เหลือก็ยังหดอยู่ในค่ายนอนหลับ
มีเพียงทางด้านเหนือของเมือง บนถนนดินที่เขาหมายตาไว้นานแล้ว มีคนเพิ่มมาอีกราวสองร้อยกว่าคน
ในนั้นมีอยู่สิบกว่าคนที่เหมือนกับพวกที่ถูกเขาระเบิดตายคราวก่อน น่าจะเป็นสารวัตรทหาร ที่เหลือก็เหมือนกับกองกำลังรักษาเมือง ไม่มีอาวุธหนัก มีแค่ปืนกลเบากับเครื่องยิงลูกระเบิด
“กองร้อยหนึ่ง...”
เฉินกุยขมวดคิ้วพึมพำ
พวกมันเดาว่าเขาจะใช้เส้นทางนี้
แต่ที่ประหลาดคือ ถ้าอยากขัดขวางเขาจริง ทำไมส่งมาแค่กองร้อยเดียว ในเมืองอำเภอจู้หรงยังมีพวกผีทั้งกรมอยู่นี่นา
ยิ่งพิสดารไปกว่านั้น ฐานปืนใหญ่ในเมืองไม่มีการเตรียมพร้อม พลปืนใหญ่ยังหลับกันอยู่ ตัวปืนถูกผ้าใบคลุมไว้อย่างมิดชิด ไม่เหมือนกำลังเตรียมซุ่มโจมตีเลยสักนิด
“หรือว่าพวกมันจะใช้ปืนกลไม่กี่กระบอกบนกำแพงเมืองมาขวางรถห้าสิบคัน?”
เฉินกุยหัวเราะเยาะเสียงเย็น แล้วลืมตาขึ้นทันที ไม่ว่าพวกผีจะร่ายรำอะไร รีบคลำทางไปถึงชานเมืองอำเภอจู้หรง ให้เข้าสู่ระยะยิงของปืนใหญ่ทหารราบเก้าสองก่อนค่อยว่ากัน
หันไปสั่งจางเต๋อไฉที่อยู่ข้าง ๆ
“ไปแจ้งคำสั่ง ให้รถบรรทุกและรถเกราะทุกคันดับไฟ ลดความเร็ว ส่งคนไปบัญชาการคันละหนึ่งคน คลำทางในความมืด รอถึงนอกเมืองอำเภอจู้หรงแล้วค่อยเปิดไฟพุ่งเข้าไป!”