ทหารสารวัตรที่เหลืออยู่สองคนคลานขึ้นมาจากโคลน ใบหน้าเปื้อนเลือด หมวกเหล็กห้อยกระเดิดอยู่ด้านหลังศีรษะ
พวกเขามองหน่วยรักษาการณ์ที่กำลังหนีตายกลับเข้าเมืองอย่างน่าอนาถใจ โกรธจนตัวสั่น ยกซัมปาจิไดหมายจะยิงใส่พวกทหารหนีทัพกลุ่มนี้
ตู้ม!
ลูกระเบิด 70 มม. ลูกหนึ่งไล่ตามกลุ่มผู้หลบหนีกระแทกลงมาตรงกลางระหว่างทหารสารวัตรทั้งสองกับทหารหนีทัพพอดี
แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างทหารสารวัตรทั้งสองลอยหวือกลางอากาศ ตัวงอโค้งผิดปกติ ก่อนกระแทกลงสู่แอ่งโคลนอีกครั้ง ไม่ไหวติงอีกเลย
หลิวซู่เจียงนั่งประจำในห้องขับแบบ 95 มองภาพนี้ผ่านช่องสังเกตการณ์ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงโลหะกระทบกันของลูกกระสุนถูกป้อนเข้ารังเพลิงจากป้อมปืน
หันไปมอง หลี่อิงอู่กำลังกอดลูกกระสุน 37 มม. ลูกหนึ่งจะยัดเข้าใส่กลไกลั่นไกปืน เขาโกรธขึ้นมาทันที
"บ้าฉิบ ใช้ปืนกล! ปืนกล! เข้าใจไหม! ใกล้ขนาดนี้จะยิงปืนครกหาพระแสงอะไร!"
หลี่อิงอู่รู้สึกตัวขึ้นมาทันใด
เขาก้มมองลูกกระสุนในมือซึ่งไม่ได้ใหญ่กว่าฝ่ามือเขาสักเท่าไหร่ แล้วกวาดตามองเงาคนที่แตกกระจายหนีตายอยู่พ้นช่องสังเกตการณ์
ปืนใหญ่ 37 มม. ยิงเป้าเดี่ยวก็รุนแรงจริง แต่มาใช้กับพวกทหารหนีทัพที่แตกกระเจิงแบบนี้ ยิงทีเดียวก็ฆ่าไม่ได้กี่คน สู้การสาดกระสุนของปืนกลไม่ได้เลย
"ขอรับ!"
เขาเหวี่ยงลูกกระสุนกลับเข้าที่เก็บอย่างแรง แล้วหมุนตัวเข้าใส่ปืนกลรุ่น 97 ที่อยู่คู่กันบนยานพาหนะ
คลิก!
ดึงคันรั้งลูกเลื่อน หลี่อิงอู่หรี่ตาแนบกับช่องสังเกตการณ์ เล็งหยาบไปยังแผ่นหลังของคนที่กำลังหนีตาย และเหนี่ยวไกปืนอย่างแรง
ตั้ก ตั้ก ตั้ก!