เฉินกุยกวาดตามองทุกคน เห็นไม่มีใครอยากพูดหรือคัดค้าน ก็พูดต่อ:
"จากที่ฉันประเมิน พวกผีญี่ปุ่นจะส่งผู้บัญชาการคนใหม่ มารวบรวมทหารที่เหลือในเขตจีนกลาง แล้วระดมอีกสองกองพลเข้าภูเขาล้อมปราบ เร็วที่สุดก็คงต้องครึ่งเดือนเป็นอย่างน้อย
ครึ่งเดือนนี้คือช่วงเวลาหน้าต่างของพวกเรา ทุกอย่างที่ขนย้ายได้ ให้แพ็กรวมทั้งหมดย้ายลงใต้ ที่นี่ให้เหลือแค่กองร้อยเดียวกับอาวุธยุทโธปกรณ์เล็กน้อย รอให้การต้านล้อมปราบจบลง ค่อยดูสถานการณ์ว่าจะกลับมาหรือไม่"
พูดจบ เฉินกุยก็หยุด ให้เวลาพวกเขาได้ตอบสนอง นี่เป็นครั้งแรกที่หยิบยกเรื่องย้ายลงใต้ขึ้นมาพูด
หลี่หมิงหย่วนขมวดคิ้ว กวาดตามองรอบ ๆ เห็นคนอื่นไม่มีใครพูด จึงเอ่ยปาก
"หัวหน้า หาที่ตั้งค่ายใหม่ ขนอุปกรณ์ โยกย้ายกำลังพล ครึ่งเดือนนี่เวลาค่อนข้างกระชั้นครับ พวกผีญี่ปุ่นพอผู้บัญชาการคนใหม่มาถึง ต้องเร่งล้อมปราบแน่ ตอนนั้นกลางวันก็เคลื่อนย้ายไม่ได้ ทำได้แค่กลางคืน แบบนี้ประสิทธิภาพ..."
"กระชั้นไปหน่อย"
เฉินกุยพยักหน้า
"ดังนั้นเครื่องจักร กระสุน ข้าว ผ้า และอื่น ๆ ที่ขนกลับมาจากท่าเรือคราวนี้ ฉันเลยให้คนขนลงไว้ที่ตีนเขา ไม่ได้เอาลึกไปด้านใน ก็เพื่อให้ขนย้ายสะดวก ช่วงนี้เร่งขนย้ายให้เต็มที่ พอผู้บัญชาการคนใหม่ของพวกมันมาถึง ก็พักกลางวัน กลางคืนขน!"
"แล้วพวกเราจะไปไหน?"
เฉินกุยหยิบแผนที่ผืนหนึ่งจากโต๊ะ เดินไปที่กำแพง แขวนขึ้น นิ้วชี้ลงบนพื้นที่สีเขียวเป็นแนวเทือกเขาต่อเนื่องยาวไม่ไกลจากเขาหมาวซาน