"ท่านเกา พวกเราจะไปกันต่อไหม?"
เสียงเร่งเร้าของลูกน้องดึงเกาชางฝูกลับมาจากห้วงความคิดฝัน ถึงกับถลึงตาใส่คนนั้นแล้วตวาดว่า "ไป! รออะไรอยู่ รอให้กองโจรเลี้ยงข้าวงั้นหรือ?"
ชะงักไปครู่หนึ่ง ก็นึกอะไรขึ้นได้ หันไปถามลูกน้องคนนั้น "สองนายทหารสอดแนมที่ส่งไปข้างหน้า มีความเคลื่อนไหวอะไรไหม?"
"ไม่มี ไม่มีเลยขอรับ!"
ลูกน้องรีบส่ายหัว แต่ในใจกลับเริ่มบ่นพึมพำ นานป่านนี้ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับ
ไอ้โง่สองตัวนั้น จะไม่ใช่แอบหาที่หลับนอนขี้เกียจกันนะ!
เขาจะรู้ได้อย่างไร ว่าไอ้โง่สองตัวนั้นเวลานี้กำลังคุกเข่าขอขมาอยู่ข้างทางเดินบนภูเขาที่ห่างออกไปร้อยก้าว
"อย่า... อย่ายิง!"
ทหารปลอมสองนายที่เป็นหน่วยสอดแนมถูกจ่อด้วยปากกระบอกปืน คุกเข่าอยู่กับพื้น เป้ากางเกงเปียกชื้นไปหมด พวกมันเดิมทีฮัมเพลงสบายใจ เดินสำรวจเส้นทางอยู่กลางเนินเขา เพิ่งเดินเข้าไปในป่าดงดิบ ก็ถูกปากกระบอกปืนสีดำสนิทหลายกระบอกจ่อเข้าที่หัว
กลางเนินเขา มีคนนอนกบดาบอยู่เต็มพื้นที่
ชุดทหารสีเทาอมฟ้า สวมหมวกเหล็ก ปืนยาวซันปาจิเป็นอาวุธประจำกาย แววตาดุดันทุกผู้
แค่แรกเห็นก็รู้ได้ทันที นี่ไม่ใช่กองโจรเด็ดขาด แต่เป็นทหารประจำการของแท้
"ท่า... ท่านผู้กอง"
ทหารปลอมทางซ้ายที่อายุน้อยกว่าปากรัว ข้อเข่าอ่อนทรุด ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น
"ท่านอย่ายิงเลยนะ พวกเราถูกบังคับ เป็นไอ้หันเกาชางฝูนั่นบังคับพวกเราให้เป็นทหารปลอม พวกเราไม่เคยฆ่าคนเลย จริงๆ ไม่เคยฆ่า!"
ทางขวาที่ค่อนข้างอ้วนก็ได้สติคืนมา ทรุดตัวคุกเข่าตาม ตีโพยตีพายโขกหัวเสียงดังตุ้บๆ
"พวกเราก็ห้ามตัวเองไม่ได้หรอกท่านผู้กอง แม่เฒ่าที่บ้านยังอยู่ในเมือง ถ้าไม่เป็นทหารก็ต้องถูกพวกผีญี่ปุ่นฝังทั้งเป็นแน่ ขอท่านไว้ชีวิตสุนัขของพวกเราด้วยเถิด"