ภายในเมืองอำเภอจู้หรง
อาคิยามะถูกเสียงเคาะประตูปลุกให้ตื่น
เขาสวมเสื้อคลุมขนแกะอย่างหงุดหงิด เดินเท้าเปล่าไปที่ประตู กระชากเปิดออก สีหน้าเต็มไปด้วยโทสะ
"เรื่องอะไร?"
ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชาที่ยืนอยู่ด้านนอกตกใจกับน้ำเสียงของอาคิยามะ จึงรีบอธิบาย
"ท่าน… โทรเลขด่วนจากจินหลิง!"
อาคิยามะสะดุ้งโหยง ความหงุดหงิดหายวับไปทันที เขาไม่ทันได้สวมรองเท้า เดินเหยียบพื้นชุ่มน้ำฝนตรงไปยังห้องเวร
รับโทรศัพท์ ปลายสายคือเสนาธิการเวรจากกองบัญชาการกองทัพแนวรบจีนกลาง
"ฮัย! ฮัย! ฮัย!"
เขาก้มตัวตอบรับไม่หยุด พอวางสายแล้วก็ค่อย ๆ ยืดตัวตรง มือยังสั่นเทาเล็กน้อย
"ทางจินหลิงบอกว่า"
อาคิยามะหันไปพูดกับผู้ช่วยผู้บังคับบัญชา
"เจิ้นเจียง… น่าสงสัยว่าจะถูกโจมตีขนานใหญ่ สั่งให้ทุกที่มั่นตลอดเส้นทางเพิ่มการตรวจตรา ระวังเข้มงวดไม่ให้ศัตรูหนีลงใต้!
นายไปจัดการ เพิ่มหน่วยลาดตระเวน ห้ามเกิดข้อผิดพลาดเด็ดขาด!"
"ฮัย!"
ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชารับคำ กำลังจะหมุนตัวออกไป
ทันใดนั้นเครื่องโทรศัพท์ด้านข้างก็ดังขึ้นอีกครั้ง พลทหารชั้นหนึ่งสื่อสารรับสาย ฟังได้ไม่กี่คำ สีหน้าซีดเผือดในบัดดล เสียงพูดก็พลันแหลมสูงขึ้น
"อะไรนะ? มีศัตรูเท่าไร… อะไรนะ? มีรถหุ้มเกราะ? รถถังรุ่น 95 ของเราเอง? ฮัลโหล! ฮัลโหล! พูดมา!"
อาคิยามะหันขวับไปจ้องพลทหารชั้นหนึ่งสื่อสาร
"โทรศัพท์จากที่ไหน?"
"ด่านตรวจหัวสะพาน! พวกเขาบอกว่า… ถูกโจมตีด้วยรถถังรุ่น 95 หลังจากเสียงระเบิด สายก็ตัดไป!"