พวกผีญี่ปุ่นส่งเสียงร้องโหยหวน วิ่งอลหม่านหาที่กำบัง เมื่อไร้ผู้บังคับบัญชา พวกมันก็ไม่รู้จะยิงไปทางไหน
ไม่นาน ลูกที่สองก็ตกลงมา คราวนี้ตกใส่พวกผีญี่ปุ่นที่วิ่งกลับไปประจำปืนกลหนักหลายนาย ก่อนจะทันได้ลั่นไก ก็เหลือเพียงหลุมระเบิดขนาดมหึมา!
พวกผีญี่ปุ่นในรัศมีสิบห้าเมตรล้มระเนระนาดราวกับโดนพายุกรรโชก
ฝูงชนที่กำลังถูกสังหารก็ตกอยู่ในความงุนงง เงียบงัน
พวกเขามองดูความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว ชั่วขณะนั้นแทบไม่กล้าเชื่อ!
มีคนลุกขึ้นจากพื้น มองหลุมที่ยังมีควันกรุ่น มองพวกผีญี่ปุ่นที่ถูกระเบิดตาย ในแววตาค่อย ๆ มีประกายขึ้นมา
นายทหารนายนั้นตั้งสติได้ก่อนใคร แหกปากร้องสั่งคนรอบข้างที่หลุดจากพันธนาการแล้ว:
"มีคนช่วยพวกเราอยู่! เร็วเข้า แก้เชือก แก้ให้หมด คนเยอะจะได้หนีง่าย!"
ในฝูงชนมีคนฉลาดอยู่ไม่น้อย พวกเขารู้ว่าถ้ามัดรวมกันอยู่ใครก็หนีไม่ได้ ฉวยโอกาสนี้ลนลานเริ่มแก้มือที่ถูกมัดไว้
นายทหารยืนอยู่กลางฝูง ทิ้งก้อนหินในมือ แล้วเริ่มแก้เชือกให้คนรอบข้าง
ตู้ม!
ลูกแล้วลูกเล่า กระสุนปืนใหญ่ตกลงตรงจุดที่พวกผีญี่ปุ่นรวมตัวกันอย่างแม่นยำ หลุมระเบิดเพิ่มขึ้นทีละหลุม พวกผีญี่ปุ่นหายไปเป็นหมู่เป็นกอง ในที่สุดพวกมันก็แตกตื่น!
"หนีเร็ว!"
"แม่จ๋า!"
"…"
เสียงร้องแหลมเล็กดังก้องอยู่เหนือหาดทราย พวกผีญี่ปุ่นกรีดร้องกระเจิดกระเจิงหนีตาย
เสียงปืนใหญ่ตามมาติด ๆ ก็เงียบลง ฝูงชนส่งเสียงอื้ออึง แตกหนีไปคนละทิศละทาง
มีทั้งพุ่งตรงเข้าเขามู่ฝู่ซาน วิ่งเลียบแม่น้ำไปทางตะวันออก วิ่งเลียบแม่น้ำไปทางตะวันตก และบางคนก็กระโดดลงแม่น้ำว่ายข้ามไปอีกฝั่ง
"ผู้กอง! ผู้กอง! เราจะไปไหน?"
ทหารหนีทัพคนหนึ่งเกาะติดนายทหารนายนั้นปานเงาตามตัว วิ่งแทรกอยู่ในฝูงชน
นายทหารไม่หันกลับมา เบียดเสียดผู้คนเร่งฝีเท้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้