ปืนกลข้าง ๆ ยังคงส่งเสียงดังสนั่น ตั๊กแต๊ก ๆ ฟังดูอ่อนแรงเหลือเกินท่ามกลางเสียงคำรามของปืนใหญ่หนัก
แต่ในค่ายนั้น พวกผีญี่ปุ่นไม่มีใครลุกขึ้นได้อีกแล้ว เฉินกุยไม่แม้แต่จะมอง หันไปตรวจค้นต่อ
เป้าหมายที่กำหนดไว้ล่วงหน้าพวกนั้น กองบัญชาการใหญ่ของพวกผีญี่ปุ่น ค่ายทหารที่ตีนเขาจื่อจินซานทางตะวันออก ฐานปืนใหญ่หนักเดี่ยวทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมือง พากันโกลาหลไปหมด
ตอนนี้ เหลือแค่ที่ที่สามารถคุกคามที่นี่ได้ในเวลาอันสั้นคือค่ายทางตะวันตกของเขาจื่อจินซานที่เขาไม่ได้หาตัวผู้บังคับบัญชาเจอเลยปล่อยทิ้งไว้ ที่นั่นมีจุดสีแดงกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนไหว
เฉินกุยขยายแผนที่ในหัวขึ้น นายทหารคนหนึ่งยืนอยู่บนที่สูง โบกดาบบังคับการชี้มาที่นี่ อ้าปากคำราม
พวกผีน้อยรอบด้านแตกตื่นอลหม่านกำลังรวมพล ด้านหน้าสุดมีพวกผีญี่ปุ่นวิ่งออกจากประตูค่ายไปแล้ว
นี่พุ่งเป้ามาที่ข้าหรือ?
ข้าเกือบลืมพวกแกไปแล้วแท้ ๆ ยังอุตส่าห์รนหาที่ตายกันอีก งั้นก็สมใจพวกแกเสีย!
เฉินกุยลืมตาขึ้น วิ่งไปที่ปืนใหญ่ 150 ที่เล็งไปทางตีนเขาจื่อจินซานตะวันตก มือจับพวงมาลัยหมุนทิศ หมุนอย่างรวดเร็ว
ไม่ถึงสิบวินาที เส้นสีแดงครอบทับนายทหารผู้มีดาวหนึ่งดวงบนใบอินทรธนู ผู้โบกดาบบังคับการพร้อมตะโกนลั่นจนเสียงแหบแห้งผู้นั้น
"บรรจุ!"
เฉินกุยตะโกนลั่น คนที่ยื่นกระสุนอยู่ข้าง ๆ รีบดันหัวกระสุนเข้าในรังเพลิง แล้วถอยออกไป กำสายเชือกจุดชนวนแน่น
"ยิง!"
ตูม!
กระสุนพุ่งออกจากรังเพลิง ส่งเสียงหวีดแหลมตัดผ่านฟ้ายามราตรี
ในภาพ จุดตกของกระสุนนัดนั้นตรงกับใต้เท้านายทหารเปี๊ยบ แสงสีแดงวาบ หลุมกระสุนขนาดมหึมาโผล่ขึ้น นายทหารหายไป พร้อมกับพวกผีน้อยในรัศมีสิบเมตรโดยรอบอีกกว่าสิบตนที่ปลิวกระเด็นตาม