ขบวนรถออกจากอำเภอจู้หรง ไม่นานก็รวมเข้าสู่ถนนหลัก ความเร็วก็เพิ่มขึ้น
หลิวซู่เจียงขับรถถังเบารุ่น 95 นำหน้า ระหว่างทางเจอด่านตรวจ ป้อมไม้ หรือที่กำบังกระสอบทรายที่พวกผีญี่ปุ่นตั้งขึ้นชั่วคราว ก็ไม่ต้องจอด ปืนใหญ่ 37 มม.ยิงใส่สักหนึ่งหรือสองนัด แล้วใช้ปืนกลติดรถกราดเข้าไปหนึ่งชุด จุดนั้นทั้งคนทั้งที่มั่นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของถนนดินอีกครั้ง
"หัวหน้า ฟ้าสว่างแล้ว"
จางเต๋อไฉเลิกผ้าใบคลุมรถมุมหนึ่ง กวาดตามองฟ้าที่เริ่มขาวซีด แล้วหันไปพูดกับเฉินกุยที่กำลังหลับตานิ่งอยู่ข้างๆ
เฉินกุยง่วงสุดๆ การใช้แผนที่โฮโลแกรมอย่างหนักตลอดทั้งคืนทำให้เขารู้สึกมึนงงราวกับเมา ทั้งร่างเหมือนไม่ใช่ของตัวเองแล้ว
ลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดคล้ายใยแมงมุม ถ้าไม่ใช่เพราะยังไม่ถึงที่หมายและรถบรรทุกที่โยกเยกไปมา เขาคงหลับไปแล้ว
หยิบนาฬิกาพกออกมาดู ใกล้จะแปดโมงแล้ว ยื่นมือออกไปนอกผ้าใบลองสัมผัส ฝนยังตกอยู่
ฟ้าเบื้องไกลราวกับมีม่านหมอกบางคลุมทุ่งกว้าง ถ้าไม่ใช่เพราะฝนพรำ ตอนนี้ดวงอาทิตย์คงโผล่พ้นเส้นขอบฟ้าแล้ว
ไม่ไกลออกไป เทือกเขาหมาวซานเริ่มปรากฏโครงร่างสีดำคล้ำ ทอดตัวขวางอยู่กลางทุ่งรกร้าง
ถนนคดเคี้ยวอ้อมตีนเขา หุบเขาที่อยู่ใกล้ภูเขาที่สุดคือจุดหมายที่เขาเลือก และยังเป็นที่ที่พวกผีญี่ปุ่นเลือกสร้างที่มั่นเพื่อปิดล้อมพวกเขาด้วย
ยังไม่ทันที่เฉินกุยจะสั่ง รถถังเบารุ่น 95 ของหลิวซู่เจียงก็พ่นควันดำ พร้อมเสียงเครื่องยนต์คำรามเริ่มเร่งความเร็ว
ตู้ม!
กระสุนปืนใหญ่ 37 มม.นัดหนึ่งพุ่งเข้าใส่บังเกอร์ที่ยังสร้างไม่เสร็จอย่างแม่นยำ เกิดเสียงระเบิดสนั่น