เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนกินอาหารเช้าแบบตะวันตกง่าย ๆ ที่ห้องอาหารชั้นสอง
โจนาธานไปที่แผนกต้อนรับขอเบอร์โทรศัพท์ของบริษัทรถเช่า ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถเก๋งสีดำคันหนึ่งก็มาจอดนิ่งอยู่หน้าประตูโรงแรม
เฉียวเฉิงตามโจนาธานออกมาที่หน้าประตู สายตามองผ่านถนนอย่างเป็นนิสัย
รถลากเหลืองที่จอดอยู่อีกฝั่งของถนนหายไปแล้ว และรอบ ๆ ก็ไม่เห็นคนเฝ้าดูชัดเจน
แต่เขาไม่เชื่อว่าตัวเองจะดูผิดเมื่อวาน คิดอยู่ครู่หนึ่งก็คว้าแขนโจนาธานที่กำลังจะดึงประตูหลังขึ้นรถ:
"นายขับรถเป็นไหม?"
โจนาธานงงไปครู่หนึ่ง เหลือบมองคนขับด้านข้าง:
"เฉียว เขามีคนขับให้แล้ว ไม่ต้องให้เราขับหรอก"
"ฉันรู้ ฉันถามว่านายขับเป็นไหม?"
"เป็นสิ มีอะไรเหรอ?"
"แล้วนายรู้ทางไหม?"
"แน่นอน!"
โจนาธานยืดอก หน้าตาภูมิใจ:
"ฉันมาเซี่ยงไฮ้ห้าหกปีแล้ว หลับตาขับยังไปจากริมแม่น้ำถึงสวีเจียฮุยได้เลย!"
เฉียวเฉิงไม่พูดอะไรอีก เดินตรงไปที่ประตูห้องคนขับ แล้วดึงเปิดออก
ข้างในมีคนขับหนุ่มใส่เสื้อแขนสั้นนั่งอยู่ กำลังก้มเช็ดพวงมาลัย
"น้องชาย"
เฉียวเฉิงวางมือบนกรอบประตู:
"รถคันนี้ พวกเราขับเอง ได้ไหม?"
คนขับหยุดมือที่กำลังทำ พยักหน้ายิ้มขอโทษ:
"ขอโทษนะคุณ บริษัทมีกฎ รถไม่ให้แขกขับ"
"เฉียว!"
โจนาธานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะ ยกมือกางออก:
"พวกเขากลัวว่าเราจะขับชนรถเสียหาย รถคันนี้ไม่ถูกนะ ชนทีหนึ่งเท่ากับค่าแรงครึ่งปีของพวกเขาเลย!"
เฉียวเฉิงไม่สนใจเขา ยื่นมือล้วงกระเป๋าหยิบเหรียญเงินออกมาหนึ่งเหรียญ ยัดใส่มือคนขับ แล้วเงยคางชี้ไปทางโจนาธาน: