เฉียวเฉิงกำมือซ้ายที่ถือกระเป๋าเดินทางแน่นขึ้น
เฉียวเฉิงเคยบอกว่าโรงงานอาวุธเบอร์โน (โรงงานผลิตปืนเช็ก) ตอนนี้ถูกเยอรมันควบคุมไว้แล้ว อะไหล่ปืนเช็กใหม่นอกจากชาวเยอรมันแล้ว ที่อื่นไม่มีทางซื้อได้จริงๆ
“ถามเขาว่า ขายขั้นต่ำเท่าไหร่”
หลังจากเฉียวเฉิงแปลเสร็จ ฮอฟแมนเหมือนเดาไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ มุมปากยกยิ้ม:
“พวกเรามีของในคลังอยู่พอดี กระสุนปืนไรเฟิลเมาเซอร์ขนาด 7.92 มิลลิเมตรแปดล้านนัด ปืนกลเบาเช็กสองร้อยกระบอก พร้อมซองกระสุนและลำกล้องสำรอง อีกทั้งปืนพกเมาเซอร์ 96 อีกสองร้อยกระบอก พร้อมกระสุนปืนพกห้าแสนนัด ถ้าพวกคุณต้องการ ก็ต้องเอาไปทั้งหมด”
หลังจากเฉียวเฉิงแปลเสร็จ เฉียวเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามเสียงเบา:
“ทั้งหมดนี่เท่าไหร่”
ยังไม่ทันให้เฉียวเฉิงเอ่ยปาก ฮอฟแมนก็ดึงใบเสนอราคาที่เตรียมไว้นานแล้วออกมาจากลิ้นชัก บนนั้นมีราคาระบุไว้สามภาษา เยอรมัน อังกฤษ จีน
เขาผลักมาทางนั้น ปลายนิ้วแตะที่ตัวเลขหนาๆ บรรทัดล่างสุด:
“ราคารวมประมาณหนึ่งแสนปอนด์อังกฤษ เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันและความเสี่ยงในการขนส่ง เราต้องการค่ามัดจำล่วงหน้าอย่างน้อย 20% คือสองหมื่นปอนด์ เมื่อสินค้ามาถึงน่านน้ำที่กำหนดตามชายฝั่ง ตรวจสอบแล้วจึงชำระส่วนที่เหลือ”
เฉียวเฉิงจ้องตัวเลขนั้น ค่ามัดจำสองหมื่นปอนด์ หมายความว่าเงินสดสามหมื่นปอนด์ในกระเป๋า หลังจากจ่ายมัดจำแล้วจะเหลือเพียงหนึ่งหมื่น
บวกกับเงินดอลลาร์อีกสองหมื่น เงินซื้อเครื่องจักร คงไม่พอ
แต่สีหน้าเขาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เฉินกุยเคยพูดไว้ อย่ากลัวเสียเงิน กลัวแต่จะซื้อไม่ได้
เฉียวเฉิงสูดหายใจลึก ไม่ได้ตอบตกลงทันที แต่หยิบกระดาษอีกแผ่นที่พับเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นไป