โจนาธานจ้องเฉียวเฉิงอยู่นานหลายวินาที จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา แล้วเอนตัวกลับไปบนโซฟา แกว่งแก้วไวน์เบา ๆ:
"เอาล่ะ ผมเชื่อท่านแม่ทัพเฉิน แต่ผมมีข้อเสนอที่ดีกว่านี้..."
"อะไร?"
"ทำไมพวกคุณถึงขอแค่กระสุนกับลำกล้องปืนล่ะ ทำไมไม่เปลี่ยนเป็นปืนใหม่ทั้งชุดเลย ผมติดต่อได้นะ ปืนกลเช็กผลิต ZB26 สภาพเก้าส่วนใหม่ ยังมีปืนพกบราวนิงเบลเยียมFN แถม...แถมปืนครกอิตาลีด้วยซ้ำ
ท่านแม่ทัพเฉินของพวกคุณจ่ายค่ามัดจำอุปกรณ์การแพทย์สามหมื่นดอลลาร์ได้ ทำไมไม่ซื้ออาวุธจริง ๆ สักชุดล่ะ?"
"ทำไมคุณไม่ไปพูดกับท่านแม่ทัพเฉินเองตั้งแต่แรก?"
"ผมจะไปรู้ได้ไงว่าพวกคุณรวยขนาดนี้!"
โจนาธานยักไหล่ ทำหน้าบริสุทธิ์:
"ตอนอยู่ที่จินหลิง ท่านแม่ทัพเฉินบอกว่าเขาไม่ขาดเงิน ผมยังคิดว่าเป็นการคุยโว เพราะพวกคุณไม่ได้เป็นตัวแทนรัฐบาล แต่เมื่อวานตอนคุณจ่ายค่ามัดจำ คุณไม่แม้แต่จะกระพริบตา สามหมื่นดอลลาร์นะเฉียว นั่นมันสามหมื่นดอลลาร์!"
เฉียวเฉิงหมดคำพูดกับฝรั่งคนนี้ ลุกขึ้นยืน จะเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง
"เดี๋ยวก่อน เฉียว!"
โจนาธานเรียกเขาไว้:
"อย่ามัวแต่มองข้างนอกเลย พรุ่งนี้ผมจะให้แผนกต้อนรับโรงแรมติดต่อบริษัทรถเช่า เช่ารถเก๋งคันหนึ่ง เรานั่งรถไป จะได้เร็ว มีเหตุการณ์ฉุกเฉินก็หนีทัน พวกรถลากพวกนั้น ไล่ตามรถสี่ล้อไม่ทันหรอก"
"รถเก๋ง?"
เฉียวเฉิงตะลึงไปชั่วขณะ
เขาเคยขับรถบรรทุก รถบรรทุกแบบ 94 ของญี่ปุ่นที่ยึดมาได้ แต่รถเก๋งแบบนั้น แม้แต่นั่งยังไม่เคยนั่งกี่ครั้ง
เฉินกุยดูจะดูถูกสิ่งนั้น บอกว่าจะขับนอกถนนก็ไม่ได้ จะขนของก็ไม่ได้ ยึดมาได้ก็เป็นของไร้ค่า