ในโรงเรือนไม้ มีตะเกียงน้ำมันแขวนอยู่กลางเพดาน ส่องสว่างให้มองเห็นภายในได้ชัดเจน
บนผนังปักแผนที่ผีญี่ปุ่นที่ยึดมาได้ ถนนหนทางรอบจินหลิง แม่น้ำ และจุดยุทธศาสตร์ต่างๆ ถูกขีดเส้นด้วยดินสอสีแดงน้ำเงินไว้อย่างหนาแน่น นี่คือของที่ยึดมาจากกรมที่ 33 เมื่อคราวก่อน
จ้าวเต๋อจู้ จางเต๋อไฉ ซุนโหย่วเซิ่ง และหลี่หมิงหย่วน สี่คนยืนล้อมโต๊ะอยู่แล้ว ไม่มีใครปริปาก สายตาจับจ้องไปที่แผนที่บนผนังตามสายตาของเฉินกุย กำลังวิเคราะห์กัน
เฉินกุยหันมามอง เหลือบสายตาไปที่จ้าวเต๋อจู้
“โจวหวยหย่วนล่ะ? ไม่ได้แจ้งหรือ?”
“แจ้งแล้ว”
จ้าวเต๋อจู้ถูมือไปมา ในบ้านค่อนข้างหนาว
ในบ้านค่อนข้างหนาว เตาไฟยังไม่ได้ก่อ ก่อไฟใหญ่ไม่กล้า กลัวควันรม
ประตูหน้าต่างปิดไม่สนิท ลมหนาวพัดลอดเข้ามาตามซอก พอดีไม่ถึงกับแช่แข็งคนตาย
“เขาดูแลพวกม้าต่างอยู่ที่ช่องเขาด้านหลังน่ะ กลัวสัตว์จะตกใจ มันไกลไปหน่อย คงมาช้ากว่าสักพัก”
เฉินกุยพยักหน้า สายตากลับไปจับที่ตำแหน่งอำเภอจู้หรงบนแผนที่อีกครั้ง กำลังจะเอ่ยปาก
“เอี๊ยด!”
ประตูไม้ถูกผลักออก กระแสลมหนาวพัดเข้ามา โจวหวยหย่วนที่ยังสวมเสื้อคลุมติดสำลีเก่าๆ ตัวนั้น ก้าวเท้าเข้ามา
เขาเงยหน้ามองคนทั้งห้องจ้องมาที่ตน ก็อึ้งไปชัดๆ
ในฐานะคนที่ทั้งครอบครัวถูกพวกผีญี่ปุ่นสังหารจนหมดสิ้น เดิมทีก็คิดว่าตัวเองตายแน่แล้ว หัวใจของโจวหวยหย่วนตายด้านไปนานแล้ว เป็นเฉินกุยที่พาเขาออกมาจากในเมืองจินหลิง และให้เขาเห็นกับตาว่าพวกผีญี่ปุ่นที่เคยเหิมเกริมถูกฆ่าฟันทีละคนๆ หัวใจที่ตายสนิทนั่นถึงได้ลุกโพลงขึ้นมาใหม่
ต่อมาเฉินกุยได้มอบล่อกว่าแปดสิบตัว กระสุนดินดำ และเสบียงแห้งให้เขาดูแล เขาก็กลับมามีชีวิตชีวาอย่างแท้จริง นำทหารสิบกว่าคนจัดการงานส่งกำลังบำรุงได้อย่างเป็นระเบียบ