เฉินกุยจ้องมองนิ่งงัน เพียงสองวัน เต็มที่ก็แค่สองวัน คนผู้นี้เอาแต่เงียบไม่พูดจา ส่งลูกระเบิด แบกกระสุน ไม่เคยพูดอะไรเด่นสะดุดหู
นึกถึงวินาทีที่เขาพุ่งเข้ามา แม้แต่คำทักสักคำก็ไม่มี
"เจียงซู... เจียงซูที่ไหน... นายพูดให้จบสิ..."
ไม่รู้เมื่อไหร่ จ้าวเต๋อจู้เดินเข้ามา เขามองหลิวเอ้อหรง พลางมองเฉินกุย ริมฝีปากขยับเล็กน้อย อยากพูดอะไรแต่กลับไม่มีเสียง
เฉินกุยดึงมือออกจากบาดแผลของหลิวเอ้อหรง เลือดแข็งตัวแล้ว หนึบติดฝ่ามือ เหมือนกาวชั้นหนึ่ง ติดแน่นในใจ
ค่อย ๆ ปิดตาหลิวเอ้อหรงลง ลุกขึ้นเลือกจุดที่ดูไม่เลวนัก ถอดมีดดาบปลายปืนที่เอวออกมาเริ่มขุดหลุมบนพื้นดิน
"หัวหน้า..."
จ้าวเต๋อจู้ถอนหายใจ หมุนตัวย่อลงขุดพร้อมกับเฉินกุย
ไม่รู้เมื่อไหร่ คนที่ตามมาขุดหลุมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีพลั่วก็ใช้มีดดาบปลายปืนขุด ใช้หินทุบ ใช้มือเปล่าเขี่ย
ไม่นาน หลุมดินที่บรรจุคนได้หนึ่งคนก็ขุดเสร็จ
เฉินกุยปลดอินทรธนูของหลิวเอ้อหรงออกมา ถูบนนิ้วสองสามที แล้วยัดใส่กระเป๋า
เขากับจ้าวเต๋อจู้คนหนึ่งยกหัวไหล่คนหนึ่งยกเท้า หามร่างลงหลุม ใบหน้าหลิวเอ้อหรงซีดขาวแล้ว ที่มุมปากยังค้างรอยยิ้มครึ่งเสี้ยวที่เก็บกลับไม่ทัน
เฉินกุยนั่งยองข้างหลุม กอบดินสองสามกำมือโปรยลงไป คนอื่นก็ลงมือตาม กลบดิน
หลุมถูกกลบราบอย่างรวดเร็ว พวกเขารู้นิสัยพวกผีน้อยดี จึงตั้งใจเหยียบย่ำอีกสองสามที แล้วโปรยดินเก่าบางส่วน กลืนเข้ากับพื้นดินรอบข้าง มองไม่เห็นร่องรอย
เฉินกุยลุกขึ้น มองพื้นที่ตรงนั้น ยืนอยู่อึดใจหนึ่ง หมุนตัวเดินจากไป เวลาที่เขาล่าช้าได้นั้นมีไม่มาก