สถานีรถไฟนอกเมือง
ชานชาลากองเต็มไปด้วยลังไม้กับถังน้ำมัน
ของที่ยัดขึ้นรถได้ก็ขนขึ้นไปแล้ว ปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน 20 มม. สองกระบอกถอดเป็นชิ้นส่วนวางเรียงในตู้รถ กระสุนปืนภูเขา 75 มม. บรรทุกมาเต็มสองคัน
พวกกระสุนแก๊สพิษที่แปะเครื่องหมายหัวกะโหลกถูกห่มด้วยผ้าเปียกแยกไว้ต่างหากหนึ่งคัน อีกสองคันขนกล่องกระสุนของรถถังเบาไทป์ 95 แผ่นสายพาน ลำกล้องสำรองกับเครื่องมือ
ขนาดนี้ที่สถานียังเหลือรถบรรทุกเปล่าเกือบสิบกว่าคัน
ซุนโหย่วเซิ่งเท้าเอว มองรถเปล่าที่เติมน้ำมันติดเครื่องไว้ รู้สึกเสียดาย
"แม่งเอ๊ย จะปล่อยทิ้งไว้อย่างนี้เลยเรอะ เสียดายชิบ! ในนั้นยังมีข้าว กระสุน เสื้อผ้า พอขึ้นเขาล้วนใช้ได้นะโว้ย!"
"งั้นก็ขนต่อสิ!"
หลิวซู่เจียงนั่งยองตรวจสายพานข้างรถถังไทป์ 95 อยู่ ไม่ยอมเงยหน้า
"อัดกันเต็มทุกคันแล้ว จะนั่งตรงไหน ห้อยอยู่ใต้ท้องรถรึไง ทางลูกรังตั้งหลายสิบลี่ เดี๋ยวก็กระเด็นตายหรอก!"
ซุนโหย่วเซิ่งอึ้งไป ชักรู้สึกว่าตั้งแต่ขอตัวหลี่อิงอู่จากหลิวซู่เจียงไม่สำเร็จ หมอนี่ก็หาเรื่องเขามาตลอด
ดูคนใจแคบเข้าสิ แถมจบโรงเรียนทหารด้วยนะ!
กำลังจะโต้กลับ...
"เคร้ง!"
เสียงดังสนั่นจนพื้นสั่นสะเทือน
หันไปดู เห็นรถถังเบาไทป์ 95 คันหนึ่งเอียงกระเท่เร่พุ่งเข้าใส่เกราะด้านข้างของอีกคัน คนขับรถบรรทุกโผล่หัวออกมาจากประตูห้องโดยสาร สีหน้าตะกุกตะกักสุดชีวิต
"หะ...ผู้บังคับหมวดหลิว... ไอ้รถถังนี่... มะ...มันเคลื่อนเองนะขอรับ..."
"โง่ชะมัด!"
หลิวซู่เจียงลุกพรวด เอามือตบหน้าผากตัวเอง มองคนขับอย่างเซ็งสุดขีด หน้าถอดสี