"รับทราบ!"
หม่าจินผิงตะโกนตอบเสียงดัง หันไปเรียกคน
"ขยับกันหน่อย! คนขับรถล่ะ? เอารถเปล่าถอยเข้ามาก่อน! คนขนกระสุนตามผมมา!"
หลี่หมิงหย่วนมองรถบรรทุกที่กำลังลุกไหม้เป็นครั้งสุดท้าย พาคนไปดูธนาคาร โรงงานทอผ้า โรงงานพิมพ์และย้อมสี
เดินอยู่บนถนน พบพวกผีญี่ปุ่นที่ถูกระเบิดจนมึนงงเป็นระยะ ๆ ไม่มีผู้บังคับบัญชา ถือปืนวิ่งเปะปะ ระหว่างทางที่เจอพวกนี้ก็จัดการจนสิ้นซาก
ทันใดนั้น ด้านหน้าก็มีเสียงฝีเท้าที่หนาแน่นและเร่งรีบดังขึ้น ในความมืดมิดนั้นมันเสียดแทงโสตประสาทอย่างยิ่ง
"หลบ! เตรียมปะทะศัตรู!"
หลี่หมิงหย่วนโบกมือ คนข้างหลังรีบหมอบลงข้างกำแพงสองฝั่งถนนอย่างรวดเร็ว ปืนกลเบา ปืนไรเฟิลเล็งไปด้านหน้า
ตู้ม!
ทันใดนั้น ด้านหน้าก็มีไฟลุกเป็นก้อนกลม ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของพวกผีญี่ปุ่น
"ผู้หมวด จะเข้าไปดูหน่อยไหม?"
ผู้บังคับหมวดคนหนึ่งเข้ามากระซิบถาม
"รอก่อน!"
หลี่หมิงหย่วนหรี่ตามอง เงยหน้ามองไปทางเขากู้ซานเหนือนอกเมือง
"ดูซิว่าหัวยังจะมีปืนครกยิงมาอีกหรือเปล่า อย่าบุกไปโดนลูกปืนครกของพวกเราเอง!"
สิ้นเสียง
ตู้ม!
มีเสียงระเบิดดังสนั่นอีกครั้ง ระเบิดขึ้นห่างจากจุดระเบิดเมื่อครู่ไปทางซ้ายราวสิบกว่าเมตร
ครั้งนี้ใกล้ขึ้น เสียงร้องโหยหวน เสียงตะโกนดังระงม
ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่รกเรื้อ พวกผีญี่ปุ่นกลุ่มหนึ่งวิ่งโซซัดโซเซออกมาจากหัวเลี้ยวหัวต่อ
ในความมืด พวกมันมองไม่เห็นคนที่หมอบอยู่สองฝั่งถนนเลย รู้แต่วิ่งไปข้างหน้า อยากหนีให้พ้นปืนครกที่ตามระเบิดใส่กลุ่มคน
"ยิง!"
หลี่หมิงหย่วนตะโกนลั่น
ปัง ปัง ปัง!
ปืนกลเบาประจำกายสามกระบอกและปืนไรเฟิลหลายสิบกระบอกยิงพร้อมกัน กลายเป็นร่างแหแห่งอำนาจการยิงที่หนาแน่น