ซาโตะเพิ่งมีความสงสัยแวบผ่านใจ ก่อนจะถูกความอวดดีกลบลงไปอีกครั้ง
ก็แค่ปืนครกกระบอกเดียว ข้ามีทหารหัวกะทิตั้งสามร้อย ความได้เปรียบอยู่ที่ข้า ไม่ต้องกังวล!
ชั่วพริบตาต่อมา จิตใจของเขาก็ดิ่งลงสู่นรก
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม...
ระเบิดดังสนั่นต่อเนื่องกันภายในกองทหารม้า ทุกครั้งที่ลูกไฟพวยพุ่งขึ้น ก็ฉีกมวลหมู่คนและม้าบริเวณรอบระเบิดออกเป็นชิ้นๆ
แต่ละนัดล้วนพุ่งลงกลางเส้นทางบุกของทหารม้าอย่างแม่นยำ กระจายเศษซากแขนขาเกลื่อนกลาด
ซาโตะเบิกตากว้างด้วยความโกรธแค้น นี่มันไม่ใช่ปืนกระบอกเดียว แต่เป็นกองพันปืนใหญ่! สิบสองกระบอก เขาถูกกองกำลังปืนใหญ่ซุ่มโจมตี!
"กระจาย..."
ตู้ม!
ยังไม่ทันได้ตะโกนคำว่ากำลังเลย ลูกระเบิด 75 มม.ลูกหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าใต้ท้องด้านซ้ายของม้าศึกพอดี
เปลวไฟกลืนกินม้าศึกในทันที แรงคลื่นระเบิดรุนแรงราวกับพลิกม้าทั้งตัวขึ้นกลางอากาศ
ซาโตะลอยละลิ่วไปพร้อมกับม้า กลางอากาศเขาเห็นดาบโค้งของตนหลุดมือหมุนติ้ว เห็นขาข้างหนึ่งของตัวเองหลุดออกจากร่าง...
สติสุดท้ายของเขา คือตอนร่วงถึงพื้น ถูกกีบเหล็กบานใหญ่บดขยี้กะโหลกแหลกคาม้า
"ฮี้ ๆ ๆ!"
ฝูงม้าศึกส่งเสียงร้องระงม ตื่นตระหนกอลหม่าน
กองทหารม้าที่เมื่อครู่ยังฮึกเหิมบุกตะลุย บัดนี้กลับกลายเป็นฝูงกระต่ายที่แตกตื่น
ม้าศึกบางตัวยืนด้วยสองขาหลัง สลัดทหารบนหลังกระเด็นไปไกลสุดแรง บางตัววิ่งเตลิดด้วยความตกใจ พุ่งชนเข้านาข้าวข้างทาง ลากคนขี่ไปกับพื้นถลอกปอกเปิก
ยังมีทหารม้าที่พยายามดึงบังเหียนสุดชีวิต แต่กลับถูกม้าบ้าพาตัวมันพาพุ่งเข้าใส่แถวทหารของตนเอง
"ฮ่า!"
เดิมทีซุนโหย่วเซิ่งนั่งยองๆ อยู่หลังกระสอบทรายด้วยใจที่พร้อมจะตาย บัดนี้กลับกระโดดพรวดขึ้นมา ดีใจคล้ายคนเสียสติ