ด้านหน้าหุบเขาที่ซุ่มโจมตีอยู่
หัวหน้ากองพันผีญี่ปุ่นที่ล่วงหน้ามาก่อนกำลังพาพวกไต่ขึ้นภูเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย
เขาฟังเสียงระเบิดที่ดังเป็นลูกโซ่และเสียงปืนราวกับภูเขาถล่มที่ตามมาจากทางด้านหลัง ใบหน้าซีดขาวดั่งกระดาษ
กองร้อยของเขาเป็นกองหน้าบุกเบิกทางแท้ ๆ กลับไม่พบว่าหุบเขาแห่งนี้มีความผิดปกติใดๆ เลย
ไอ้พวกซองระเบิดนั่นถูกฝังไว้ตั้งสองวันก่อนหน้านี้แล้ว แถมข้างนอกยังหุ้มผ้าน้ำมันและอำพรางอย่างดีอีก จะให้พวกผีญี่ปุ่นดูออกได้ยังไงกัน!
"บากะ!"
หัวหน้ากองพันผีญี่ปุ่นบิดหน้าอย่างดุร้าย คว้าดาบโค้งชี้ไปยังสันเขา
"อย่าตื่น อย่าหันหลังกลับ อ้อมขึ้นจากภูเขา! เข้าตีโอบปีกข้าศึก ขอแค่..."
"ตู้ม!"
พูดไม่ทันจบ ลูกระเบิด 75 มม. ลูกหนึ่งก็หล่นลงมาอย่างแม่นยำ ระเบิดอยู่ตรงข้างเท้าของเขา ตัดบทสนทนาเสียก่อน
หัวหน้ากองพันผีญี่ปุ่นแม้แต่เสียงร้องโหยหวนก็ยังไม่ทันได้ส่งออกมา ก็ถูกแรงระเบิดฉีกเป็นชิ้น ๆ
แม้จะไร้หัวหน้ากองพันแล้ว แต่เมื่อครู่มีคำสั่งไปแล้ว พวกผีน้อยที่เหลือจึงส่งเสียงร้องประหลาด แล้วปีนขึ้นไปยังภูเขาสองข้างทาง
"ตั๊กตั๊กตั๊ก!"
ปืนกลและปืนไรเฟิลบนยอดเขาดังขึ้นพร้อมกัน พวกผีญี่ปุ่นที่เพิ่งปีนมาถึงกลางเนินถูกกวาดล้มระเนระนาดในทันที ศพกลิ้งหลุน ๆ กลับลงไปที่ก้นหุบเขาตามทางลาดชัน ลากคราบเลือดเป็นทางยาวบนแนวเขา
ปืนใหญ่ทหารราบไม่มีโอกาสประกอบเลย พวกผีญี่ปุ่นสองสามคนหยิบเครื่องยิงลูกระเบิดมาหลบหลังหินตั้งขึ้น
กะระยะเลา ๆ แล้วยิงลูกระเบิดออกไป แต่ไม่รู้ลอยหายไปไหน
ยังไม่ทันจะยิงนัดที่สอง ระเบิดมือลูกหนึ่งก็ลอยมาจากด้านข้าง ตกลงข้างเครื่องยิงลูกระเบิดพอดี ระเบิดมืออีกลูกกลิ้งไปอยู่ที่ใต้ฝ่าเท้าพวกมัน
บนยอดเขา ทหารนายหนึ่งกำลังหัวเราะหึหึ แล้วโยนระเบิดมืออีกลูกออกไป เป้าหมายยังเป็นจุดเดิมเมื่อครู่