ไม่นานนัก จางเต๋อไฉก็นำกำลังคนจูงล่อ ปีนขึ้นมาตามทางภูเขาเปียกลื่น
บนหลังล่อมัดกล่องกระสุนกับชิ้นส่วนปืนใหญ่ภูเขาแบบ 94 ขนาด 75 มม. ที่ถอดเป็นส่วนๆ เอาไว้
“หัวหน้า เอามาครบแล้วขอรับ!”
จางเต๋อไฉปาดเหงื่อบนใบหน้า ชี้ไปที่กล่องกระสุน
“กระสุนพิเศษมาเกินครึ่ง ลูกระเบิดธรรมดาห้าสิบลูก อยู่ที่นี่หมดแล้ว”
โจวซิงกั๋วเบียดเข้ามา มองกล่องกระสุนที่มีวงกลมสีแดงแต้มไว้ ขนหัวลุกวาบ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างเงียบๆ
“ท่านแม่ทัพเฉิน นี่ก็...แก๊สคลอรีนอีกหรือขอรับ?”
เฉินกุยย่อตัวลง เปิดฝากล่องปราดตาดูข้อความด้านบน ตรงกับลูกกระสุนที่ยิงจากปืน 75 มม. พอดี บนตัวกระสุนแต้มหัวกะโหลกสีขาวสะดุดตา พร้อมเครื่องหมายสีแดงกำกับไว้
“ไม่ใช่! เรียกว่าลูกแดง ก็คือก๊าซน้ำตาชนิดหนึ่ง มันทำให้คนหมดแรงสู้ในพริบตา ไอเป็นเลือด อาเจียน ยืนไม่อยู่”
เขาปิดฝากล่อง ลุกขึ้นยืน
“ซุนโหย่วเซิ่ง!”
“ขอรับ!”
“พวกแกไม่ต้องเตรียมพร้อมแล้ว รีบพาคนไปแทรกหน้าแนวของหลี่หมิงหย่วนเดี๋ยวนี้ ได้ยินเสียงลูกระเบิดดังแล้วอย่าเพิ่งรี่เข้าไป อุดช่องทางไว้ก่อน อย่าให้พวกมันหนีออกไปได้ ไล่ต้อนเข้าไปในหมอกพิษ!”
“ขอรับ!”
ซุนโหย่วเซิ่งขานรับเสียงดัง หันหลังไปหากองร้อยสามของเขาเพื่อย้ายแนวรบ
เฉินกุยกวาดตามองไปทางลี่สุ่ยอีกครั้ง ชี้ไปที่ปืนใหญ่ภูเขารุ่น 94 กระบอกนั้น
“ตั้งปืนให้พร้อม รอให้พวกผีน้อยเข้ามาติดกับดักเอง”
ลี่สุ่ย ที่ตั้งค่ายชั่วคราวของกองพลทหารชั้นหนึ่งราบที่ 128