โยชิสึยืนอยู่หน้าแผนที่เพียงลำพัง จ้องมองพื้นที่สีเขียวที่ระบุว่าเป็นเนินเขาแถบเขาหมาวซาน
กองพันสามกอง รวมกำลังกว่าหมื่นนาย ล้อมปราบคนสามร้อยคน ล้อมอยู่เต็มวัน แต่กลับปล่อยให้หนีไปได้
เขาไม่รู้ว่าแม่ทัพของหน่วยนั้นคือใคร แต่รู้ดีว่าด่านของตัวเองคราวนี้คงผ่านไปยาก
ตอนนี้เรื่องนี้ดังกระฉ่อนไปทั่วโลก หน้าตาในประเทศก็หมดเกลี้ยง โตเกียวต้องการใครสักคนมารับเคราะห์ และเขาก็คือแพะรับบาปที่เหมาะสมที่สุด ไม่รู้เหมือนกันว่าจะจัดการกับเขายังไง!
……
ค่ายของกองพันที่ 33 ตั้งอยู่แถบตีนเขาไม่ไกลนัก
ลวดหนามรอบขึงไว้หลายชั้น หน่วยลาดตระเวนผลัดแล้วผลัดเล่า ล้อมค่ายจนแน่นหนาดังกะละมังครอบ
ศูนย์บัญชาการชั่วคราวตั้งอยู่กลางค่าย เป็นกระโจมที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย หน้าเต็นท์แขวนตะเกียงน้ำมัน มีเครื่องปั่นไฟดีเซล แต่ไฟอ่อน ๆ ที่ปั่นได้ก็ป้อนให้ไฟส่องตรวจตรากับเครื่องโทรเลขหมดแล้ว
ผู้บังคับการกรมนามว่าโนดะเดินไปเดินมาอยู่ในกระโจม เสียงรองเท้าบู๊ตย่ำบนพื้นดินดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบสงัดของรัตติกาล
โทรเลขส่งออกไปแล้ว ทางกองพลยังไม่ตอบกลับ เขารู้ดีว่าครั้งนี้การปล่อยให้กองทัพจีนหลุดรอดจากเขตป้องกันของตัวเองไปได้นั้นสร้างความยุ่งยากให้เขาไม่น้อย
แต่นี่จะมาโทษเขาได้ยังไง กรมสองกองล้อมทั้งวันยังล้อมไม่อยู่ เขามีกรมเดียวจะไปทำอะไรได้?
แนวตีนเขายาวหลายสิบกิโลเมตร คนสองพันกว่านายทำอะไรได้ กระจายกำลังไปตามตีนเขาก็เหมือนหว่านทรายลงแม่น้ำ จะไปขัดขวางใครได้?