ไม่นาน ซุปเนื้อหม้อหนึ่งก็ต้มเสร็จ
น้ำมันสีขาวลอยอยู่บนผิวซุป เปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงไฟ กลิ่นหอมลอยไปไกลตามสายลมบนเขา
จ้าวเต๋อจู้ยิ้มร่าถือหมวกเหล็กใบหนึ่งเข้ามา ชั้นในของหมวกถูกถอดออกจนหมด ด้านในขัดเงาวับจนมองเห็นเงาคน
เฉินกุยกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเสิ่นซิ่วอิง ข้าง ๆ ก่อกองไฟไว้ กองไฟส่องให้รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว
ชายวัยกลางคนนามโจวหวยหย่วนที่สวมเสื้อคลุมติดสำลีและร้องตะโกนว่าจะไปรบกับพวกผีญี่ปุ่นนั่งยองอยู่ใกล้ ๆ ในมือถือกระดาษหลายแผ่น กระดาษพวกนั้นถูกฉีกมาจากสมุดของเสิ่นซิ่วอิง
ด้านบนจดรายการทรัพย์สินที่ยึดมาได้ทั้งหมด ล่อและม้าห้าสิบสามตัว อาหารกระป๋อง เสบียงแห้ง และกระสุนดินดำ จดไว้ทีละรายการอย่างชัดเจน
"ล่อและม้าห้าสิบสามตัวนี้ ต่อไปนายดูแลนะ อาหารกระป๋องกับกระสุนดินดำ นายก็จัดการรวม ๆ ไปด้วยเลย เสร็จแล้วไปคัดคนที่ยินดีจะไปกับนายสิบคน จัดการเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อย"
โจวหวยหย่วนรับคำหนึ่งที จากนั้นพับกระดาษใส่ไว้ในอกเสื้อ
เขาไม่ได้ร้องตะโกนว่าจะไปรบกับพวกผีญี่ปุ่นอีกแล้ว หลังจากเห็นเฉินกุยสังหารพวกผีญี่ปุ่นมาตลอดทาง บางทีในใจอาจรู้สึกโล่งขึ้นบ้าง
"หัวหน้า! หัวหน้า! มาชิมหน่อย หม้อแรก!"
จ้าวเต๋อจู้ยกหมวกเหล็กเดินเข้ามาช้า ๆ ยื่นไปตรงหน้าเฉินกุยแล้วพูดอย่างตื่นเต้น
"แถมยังมีเกลือด้วยนะ! รสชาติดีเยี่ยม!"
เฉินกุยรับมา มองดูผ่านแสงไฟแล้วขมวดคิ้ว
ในซุปเนื้อสีขาวมีกระดูกชิ้นใหญ่กับเนื้อแช่อยู่ มันแผลบ ๆ ดูแล้วไม่เลวเลย
แต่หมวกเหล็กใบนั้น ดูจากรูปทรงก็รู้ว่าเป็นแบบเก้าศูนย์ เป็นของพวกผีน้อย ไม่รู้ว่าถอดมาจากหัวของซากศพไหน