ตูม!
รั้วลวดหนามที่แน่นหนาถูกระเบิดเปิดเป็นช่องกำแพงขนาดใหญ่ พวกที่แบกปืนกลหนักไม่หยุดฝีเท้า พุ่งเข้ามาอย่างไม่ลังเล
พลปืนกลเบาที่ตามหลังชุดปืนกลหนัก เริ่มยิงกราดพวกผีญี่ปุ่นที่ยังไม่ตายสนิท
"ปืนกลหนักตั้งตรงนั้น!"
เฉินกุยกระโดดลงจากแท่นปืนกลหนัก ชี้ไปยังจุดที่สูงกว่า สามารถยิงสกัดพวกผีญี่ปุ่นในค่ายด้านล่างได้
"เร็ว!"
ตอนนี้พวกผีญี่ปุ่นบนฐานปืนใหญ่ถูกกำจัดจนเกลี้ยง เฉินกุยรับเครื่องยิงลูกระเบิดที่จางเต๋อไฉส่งให้ ตั้งลำกล้องยิงลงด้านล่าง พร้อมตะโกน:
"เอาปืนกลหนักอีกสองกระบอกนั่นไปตั้งด้วย!"
ในค่ายพักใต้เนินลาด พวกผีญี่ปุ่นเริ่มคว้าอาวุธวิ่งออกจากเต็นท์ มุ่งหน้ามาทางนี้
ดึงสปริง ยื่นมือ ลูกระเบิดลูกหนึ่งมาอยู่ในมือขวา
ตึง!
ลูกระเบิดวาดโค้งตกลงกลางค่าย ระเบิดข้างชายที่ดูเหมือนผู้บังคับหมวด
"ตึง!"
ห่างไม่ถึงสิบห้าวินาที ลูกระเบิดอีกลูกก็ระเบิดขึ้น คราวนี้เป็นพวกที่ถือเครื่องยิงลูกระเบิด ต้องจัดการพวกมันก่อน
จากนั้น เสียงปืนกลหนักสองกระบอกก็ดังขึ้น ระยะร้อยกว่าเมตร กระสุนพุ่งเข้าใส่ฝูงชน กวาดผ่านเหมือนเคียวเกี่ยวข้าว ล้มระเนระนาดเป็นหน้ากระดาน
ไม่นาน ปืนกลหนักสองกระบอกที่พวกผีญี่ปุ่นตั้งไว้บนที่สูงก็ถูกขนย้ายมาเข้าร่วมวง
ปืนกลหนักเก้าสองสี่กระบอก บวกกับปืนกลเบาสี่กระบอกและเครื่องยิงลูกระเบิดสามเครื่อง เปิดฉากยิงพร้อมกัน ในค่ายไม่มีพวกผีญี่ปุ่นที่กล้ามั่วสุมรวมกลุ่มอีกเลย
เฉินกุยยิงลูกระเบิดออกไปอีกหนึ่งลูก กวาดสายตาในฝูงชนที่อลหม่านจนไม่เห็นเงาของพลเครื่องยิงลูกระเบิดอีกแล้ว จึงลุกขึ้น เย้ยหยันด้วยเสียงเย็น
ไอ้พวกชาติหมา ให้พวกแกเสพบ้าง กับความทุกข์ทรมานจากการถูกเข่นฆ่า!
หันหลัง ส่งเครื่องยิงลูกระเบิดให้จางเต๋อไฉที่ดวงตาแทบมีดาวกระจาย วิ่งพรวดไปหาปืนใหญ่ขนาด 75 มม. ที่ใกล้ที่สุด ที่นั่นมีคนปรับทิศทางและเตรียมลูกกระสุนไว้พร้อมแล้ว