เฉินกุยพยายามกลั้นหัวเราะ ยืนอยู่ด้านหลังทำหน้าเฉยชาแล้วเสริมอีกประโยค
“เอายาไปเยอะหน่อย ถ้าไม่พอใช้เมื่อไหร่ พวกแกไปอธิบายกับผู้บัญชาการกองพลเองเลยนะ!”
สองคนที่กำลังเก็บยาพลันชะงัก ร้อง “ฮะอิ” เสียงหนึ่ง แล้วรีบคว้ากระเป๋าเพิ่มมาอีกใบ
ทหารเก่ายืนอยู่ข้างหลังเฉินกุย ดวงตาเบิกกว้าง
เขากัดลิ้นตัวเองแรง ๆ เจ็บจนแยกเขี้ยว ไม่ได้ยินผิดหรอก หัวหน้าพูดภาษาพวกผีญี่ปุ่นได้
คนที่เมื่อครู่ยังสังหารพวกผีญี่ปุ่นอย่างโหดเหี้ยม ตอนนี้กลับเหมือนกลายเป็นพวกผีญี่ปุ่นเสียเอง จากนั้นเขาก็ไม่ยอมเชื่อ แอบหยิกต้นขาตัวเองอีกที เจ็บจนสูดลมหายใจแรง
ที่แท้เป็นเรื่องจริง หัวหน้าช่างสุดยอดจริง ๆ!
เฉินกุยไม่รู้ว่าทหารเก่าข้างหลังคิดอะไรอยู่ หันไปทางพยาบาลสาวสองคน แล้วใช้คางชี้ไปทางหมอสนามพลางถามเป็นภาษาญี่ปุ่น “สองคนนี้คนจีนหรือ?”
หมอสนามมือยังวุ่นเก็บของไม่หยุด ปากก็ตอบ “ครับ จับมาจากในเมือง สี่คน ตายไปสอง เขาบอกว่าพรุ่งนี้จะส่งมาอีก”
“พอทำแผลเป็นไหม?”
“จับมาจากโรงพยาบาล พอเป็นอยู่บ้าง แต่ผมไม่กล้าให้พวกเขาลงมือ!”
เฉินกุยพยักหน้า เข้าใจแล้ว จับมาจากโรงพยาบาลแท้ ๆ พอทำแผลได้ ถูกต้องแล้ว
ทั้งสองคนเก็บชุดปฐมพยาบาลสองชุดเสร็จก็ยืนอยู่ข้าง ๆ หนึ่ง เฉินกุยชี้ไปที่พยาบาลสาวสองคน
“พาพวกเขาด้วย”
หมอสนามมองพยาบาลสาวทั้งสอง แล้วมองเฉินกุย ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมความหมาย