ในเมืองอำเภอจู้หรง กองบัญชาการชั่วคราวของกองพลน้อยที่หก
ผู้บังคับกองพลน้อยชิวซาน อี้หยุนกำโทรเลขที่เพิ่งแปลเสร็จไว้ในมือ พยักหน้าอย่างพอใจ
เขาเดินไปที่ผนัง คว้าโทรศัพท์สนามที่พวกผีญี่ปุ่นรีบติดตั้งหลังอำเภอจู้หรงถูกเฉินกุยยึดครั้งก่อน หมุนมือหมุน
ไม่นาน สายก็ติด อีกฝั่งดังเสียงของโยชิสึ ผู้บังคับกองพลที่เก้า
"ฉันคือโยชิสึ"
ชิวซาน อี้หยุนยืนตรงทันที เอวตั้งตรงดั่งไม้กระดาน น้ำเสียงเคารพยิ่ง
"ท่านผู้บังคับกองพล ผมชิวซาน อี้หยุนครับ เมื่อครู่ได้รับรายงานด่วนจากแนวหน้า หน่วยกองโจรนั่นปรากฏตัวแล้ว กองร้อยทหารม้าของผมปะทะกับข้าศึกแล้วครับ!"
ในโทรศัพท์เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะดังเสียงอืมทุ้มต่ำ
"เครื่องบินลาดตระเวนขึ้นบินทันที แต่เครื่องบินขับไล่สนับสนุนไม่ได้ ท่าอากาศยานต้าเซี่ยวชางของจินหลิงเพิ่งถูกโจมตีทางอากาศ ทางวิ่งกำลังซ่อมแซมฉุกเฉิน กองบินที่แปดกำลังเฝ้าระวังทั้งหมด ดึงกำลังมาไม่ได้ นายจึงต้องใช้กำลังภาคพื้นจัดการพวกมัน!"
ชิวซาน อี้หยุนได้ยินว่าเครื่องบินขับไล่ออกปฏิบัติการไม่ได้ แววตาวาบด้วยความดีใจคลั่ง แต่เขากัดกรามแน่น กลั้นยิ้มไว้ หน้าตึงแล้วตอบเสียงดัง
"ฮัย! ขอท่านผู้บังคับกองพลวางใจ กระผมจะกวาดล้างเศษกำลังข้าศึกพวกนี้ให้สิ้นซาก ไม่ยอมให้พวกมันหนีเข้าสู่เขาหมาวซานอีกเป็นอันขาด!"
วางสายแล้ว ชิวซาน อี้หยุนก็ระงับรอยยิ้มที่มุมปากไว้ไม่อยู่ ฉีกยิ้มกว้างหัวเราะ
ไม่มีเครื่องบินขับไล่แย่งผลงาน ไม่มีอากาศยานทหารมาแย่งหัวคนพวกนั้นไป ศึกนี้ เป็นสมุดผลงานของชิวซาน อี้หยุนแต่ผู้เดียว!
นี่เป็นเรื่องที่ผู้บังคับบัญชากองทัพภาคถามถึงด้วยตัวเอง หากถูกเขาควบคุมการรบสำเร็จ ใต้เท้านายพลก็คงจำเขาได้แล้วใช่ไหมล่ะ?
แหะๆ!
ชิวซาน อี้หยุนหัวเราะร้ายสองที หมุนตัวฉับพลัน ออกคำสั่งแก่ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชาอย่างเด็ดขาด