ได้ยินว่าเฉินกุยจะไประเบิดสนามบิน ซุนโหย่วเซิ่งอ้าปากค้าง อยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยออกมา
นั่นมันจินหลิงนะ รังโจรของพวกผีน้อยกองทัพแนวรบจีนกลาง แหล่งซ่องสุมกองทัพนับแสนนาย
หลี่หมิงหย่วนกับซ่งจื้อเหลียนได้ยินว่าเฉินกุยฟื้นแล้ว ก็รีบร้อนเดินเข้ามา ยังไม่ทันยืนให้มั่นคง ก็ได้ยินประโยคนี้
ใต้เท้าหลี่หมิงหย่วนเกือบเซ เกือบถูกก้อนหินทำให้สะดุดล้ม คว้ากิ่งไม้พยุงตัวไว้ หว่างคิ้วขมวดแน่น
"หัวหน้า สนามบินอยู่นอกเมืองจินหลิง ถึงจะอยู่นอกเมือง แต่นั่นก็คือกองบัญชาการใหญ่จีนกลางของพวกผีญี่ปุ่นนะ!"
เขาพูดช้ามาก แต่ก็ไม่อาจปิดบังสีหน้าร้อนรนได้
"การป้องกันที่นั่นไม่ต้องคิดก็รู้ว่าหนาแน่นแค่ไหน ถ้าติดอยู่ข้างใน..."
เขาพูดไม่จบ แต่ทุกคนก็เข้าใจ
จางเต๋อไฉก็หยุดฝีเท้าที่จะไปเอาปืนครก หันหลังกลับมา จ้องมองเฉินกุยด้วยแววตาเว้าวอน หวังให้เขาถอนคำสั่ง
เฉินกุยเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าครึ้ม มุมปากกระตุก เผยรอยยิ้มจางๆ
เขามายังโลกนี้ได้ ทั้งยังมีตัวโกงติดตัวมาด้วย ถ้าขนาดเครื่องบินของพวกผีน้อยยังระเบิดไม่สำเร็จ แล้วจะมีหน้าไหนไปใช้ตัวโกงในสมองอีก?
ก้มหน้าลง กวาดตามองคนไม่กี่คน เขาเอ่ยปากว่า "ไม่เป็นไร! คนที่ไปไม่มาก พวกผีน้อยอยากจับผม พวกมันยังอ่อนไปหน่อย
ว่าแต่ว่า ถ้าไม่ระเบิดสนามบิน ทางขึ้นเหนือของพวกเราจะไปยังไง? กองพล 146 กองพล 147 กำลังจะมาแล้ว เครื่องบินกว่าสามสิบลำของพวกผีน้อยที่จอดอยู่ที่จินหลิงถ้าบินขึ้นพร้อมกัน ปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยาน 20 มม. ระยะยิงแค่นั้น จะทำอะไรได้?"