เมื่อได้ยินเสียงเรียก หญิงสาวตรงหน้าที่ชื่อหลี่หว่านชิว ดวงตาซึ่งเหม่อลอยไร้ชีวิตพลันมีประกายแห่งความหวังวูบขึ้นมา น้ำตาเอ่อคลอ
นางเดินโซเซเข้ามา คว้าแขนไป๋มู่หยุนไว้แน่น
“มู่... หมอไป๋ ท่านยังมีชีวิตอยู่ พวกเรานึกว่าท่านถูกพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ฆ่าไปแล้ว
เหล่าสาว ๆ ในโรงพยาบาลเหลือแค่เราสองคนแล้ว คนอื่น ๆ... คนอื่น ๆ ถูกลากตัวไปหมด ไม่รู้ส่งไปไหน ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้รังแกพวกเราทุกวัน ข้านึกว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว”
เด็กสาวที่ตามมาติด ๆ ชื่อเกากุ้ยฟาง จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งไปที่ผีญี่ปุ่นแก่ที่นอนขดตัวอยู่บนพื้น
หลี่หมิงหย่วนมองตามสายตานาง แล้วมองแววตาที่ราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อผู้นั้น จู่ ๆ ก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
เขายื่นปืนพกหนานปู้สือซื่อในมือ ส่งด้ามปืนไปข้างหน้า
“เอ้า!”
เด็กสาวนิ่งอึ้ง จ้องปืนพกตาไม่กะพริบ
“เจ้าฆ่ามันได้”
น้ำเสียงหลี่หมิงหย่วนเบามาก แต่เปี่ยมด้วยพลัง
“แต่อย่าให้ตายเพราะปืนนัดเดียว ข้ายังมีบัญชีที่ต้องสะสางกับมัน”
เด็กสาวรับปืนมาด้วยมือที่สั่นเทา สองมือกำแน่น เล็งไปที่ผีญี่ปุ่นแก่บนพื้น
มันกุมท้อง ใบหน้าเผยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก ถอยกรูดไปบนพื้น ปากก็พร่ำภาษาญี่ปุ่นขอชีวิตเป็นชุด
เด็กสาวไม่ลังเล
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นฉับพลัน
กระสุนไม่ได้พุ่งเข้าศีรษะ หรืออก แต่ทะลุเข้าไประหว่างซอกขาของโอดะ คุระโนะอย่างแม่นยำ
ผีญี่ปุ่นแก่ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด มือทั้งสองกุมเป้ากางเกงไว้ เลือดพุ่งออกจากซอกนิ้ว ร่างกายทั้งร่างราวกับหนอน ดิ้นพล่านบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง
เด็กสาวที่ชื่อเกากุ้ยหลันส่งปืนคืนให้หลี่หมิงหย่วนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ หันไปหยิบก้อนแป้งแห้งจากมือทหารคนหนึ่ง หักครึ่งยื่นให้หลี่หว่านชิว