“คนญี่ปุ่นเหรอ?”
หลี่หมิงหย่วนจ้องหนวดจัตวาแบบญี่ปุ่นก้อนนั้น รู้สึกขยะแขยงจนอยากอ้วก
พอพูดถึงสัญชาติ ไอ้ผีนั่นกลับลืมไปว่ามีปืนจ่ออยู่ ทำอกผายไหล่ผึ่ง เชิดคางขึ้นสูง แล้วพูดด้วยภาษาจีนสำเนียงแข็งทื่อ
“กองพลที่ 3 แห่งจักรวรรดิญี่ปุ่น ผู้บัญชาการโรงพยาบาลสนามที่ 4 ยศนาวาตรี โอดะ คุระโนะ”
พูดจบ ไอ้พวกผีแก่ตัวนี้ก็กวาดตามองหน่วยแพทย์ทหารญี่ปุ่นอีกสิบกว่าคนที่ถูกจับรวมกันจนตัวสั่นงันงก ก่อนเอ่ยเสียงหยิ่งยโส
“ที่นี่ มีแค่ข้าที่ผ่าตัดเปิดช่องท้องได้ ถ้าออกไปจากที่นี่ คนบนเปลหามนั้นก็ตายสถานเดียว!”
“เลิกพูดเป็นเล่น ถ้าข้าอารมณ์เสียขึ้นมาเมื่อไหร่ ลูกปืนนัดเดียวก็เป่าหัวแกกระจุย!”
หลี่หมิงหย่วนสะบัดปลายกระบอกปืนขึ้นไปชนตรงหว่างคิ้วของโอดะ คุระโนะ นิ้วแตะที่ไกปืน หรี่ตาลงแน่น
“ผ่าตัดให้เขาเดี๋ยวนี้ ถ้าทำสำเร็จ ถึงจะไว้ชีวิตแกได้!”
“หึ!”
โอดะ คุระโนะ ไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับทำเสียงเหยียดหยามออกจากจมูก
เขาเอียงคอมองจ้าวเต๋อจู้ที่นอนหมดสติอยู่บนเปลหาม ใบหน้าซีดขาวเพราะเสียเลือด ไร้ซึ่งสีสันของชีวิต
แววตาของพวกผีแก่ผ่านแวบแห่งความสะใจอย่างผิดปกติ จงใจลากเสียง
“เขา…คงอยู่ได้ไม่เกินวันนี้กระมัง ติดเชื้อในช่องท้อง เสียเลือด ต้องผ่าตัดเดี๋ยวนี้เท่านั้น และที่นี่…”
เขาเอามือไพล่หลัง โน้มตัวไปข้างหน้า
“มีแค่ข้าที่ช่วยเขาได้!”
หลี่หมิงหย่วนจ้องพวกผีแก่เขม็ง กัดฟันกรอด กล้ามเนื้อกรามกระตุกตุ๊บ ๆ
ในใจมีเพียงความคิดเดียว ฆ่ามันซะ!
ทว่าสติสัมปชัญญะที่ยังหลงเหลือก็คอยพร่ำบอกเขา ว่าถ้าฆ่าพวกผีแก่นี่ จ้าวเต๋อจู้ก็ไม่มีทางรอด!
เขาเหวี่ยงกระบอกปืนไปทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว