"ท่านครับ ผม..."
พนักงานรับสายกำลังจะอธิบายอะไรบางอย่าง เสนาธิการคนหนึ่งถือโทรเลขเดินเร็วเข้ามา ยื่นให้ตรงหน้า
เป็นโทรเลขจากมัตสึโมโตะ ฮิโรอิจิ แห่งกองพลที่ 114 ที่กำลังยกกลับจากเจิ้นเจียง ข้อความสั้นมาก เขียนว่า:
ระหว่างทางถูกศัตรูต้านทานอย่างดุเดือด ไม่สามารถไปถึงตามกำหนด
ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ!
ความหวังสุดท้ายก็ดับวูบลง
กองบินนาวีถูกขวัญหนีดีฝ่อ อ้างสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยปฏิเสธการสนับสนุน เครื่องบินของกองทัพบกเองก็อยู่ไกลถึงหัวเป่ย ส่วนที่สนามบินจินหลิงก็ถูกระเบิดราบเป็นหน้ากลอง
ทุกย่างก้าว ล้วนเหมือนถูกชายที่ชื่อเฉินกุยวางแผนไว้ล่วงหน้าหมด
รุกคืบทีละก้าว บีบกระชับทีละชั้น จนจินหลิงกลายเป็นเมืองโดดเดี่ยว
โยชิสึหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง กำจัดปืนครกนอกเมืองไม่ได้ จินหลิงไม่มีทางรักษาไว้!
"ไม่ได้ ข้าต้องไปหาผู้บัญชาการ!"
ความคิดหนึ่งผุดวาบขึ้นในใจ ตนเป็นผู้บัญชาการสูงสุดป้องกันจินหลิงก็จริง แต่ยังมีผู้บังคับบัญชาใหญ่กว่านั้นอีก นั่นคือผู้บัญชาการใหญ่กองทัพแนวรบจีนกลาง
ผลักประตูเหล็กห้องใต้ดิน ตามทางเดินแคบ ๆ ก้าวฉับ ๆ ไปยังห้องบัญชาการของฮาตานากะ เคน
"ปัง ๆ!"
"เข้ามา"
เปิดประตูเข้าไป ฮาตานากะ เคนสวมเครื่องแบบนายพลเรียบกริบ มือทั้งสองไพล่หลัง มองแผนที่ป้องกันจินหลิงบนผนัง ราวกับทุกอย่างอยู่ในกำมือ
โยชิสึถอนหายใจเบา ๆ ปลอบใจตัวเองในใจว่า ไม่เป็นไร ฟ้าถล่มยังมีคนสูงค้ำ!