เผชิญกับปากกระบอกปืนที่ดำมืด พวกผีน้อยที่เหลือกัดฟันกรอด แล้ววิ่งขึ้นกำแพงเมืองอีกครั้ง ก้มตัวต่ำวิ่งอย่างรวดเร็วไปทางเชิงเทินกำแพง
“ตูม!”
ลูกกระสุนนัดหนึ่งตกลงกลางกลุ่มคนอย่างแม่นยำ
พวกผีน้อยสิบกว่าคนที่เพิ่งกรูขึ้นมา รวมทั้งนายสิบที่ยิงปืนข่มขู่ พลันหายวับไปในพริบตา เหลือเพียงหลุมระเบิดที่ยังคุกรุ่นด้วยควันสีเขียว
หัวหน้าหมวดผีน้อยคนหนึ่งซึ่งตามมาติด ๆ เพิ่งปีนมาถึงปากบันได กำลังจะก้าวขึ้นกำแพงเมือง
แรงระเบิดมหาศาลซัดเขากระเด็น กระแทกเข้ากับขั้นบันไดอย่างจัง
เขาพยุงตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล มองดูผู้ใต้บังคับบัญชาที่หายวับไปจากกำแพงเมือง และชิ้นส่วนแขนขาที่ร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย
หางตาเหลือบเห็นตรงปากบันไดอีกฝั่งของประตูเมือง พวกผีน้อยหมู่หนึ่งเพิ่งบุกขึ้นไป แล้วก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมกับแรงระเบิด
หัวหน้าหมวดผีน้อยจ้องมองอย่างตะลึงงัน จู่ ๆ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มชวนขนลุก
ภายใต้สายตาหวาดหวั่นของพวกผีน้อยที่ตามมาด้านหลัง เขาสอดกระบอกปืนเข้าไปในปากของตัวเองอย่างสั่นเทา
“ถวายชีวิต…แด่สมเด็จพระจักรพรรดิ…”
เขาพึมพำอย่างไม่ชัดเจน แล้วเหนี่ยวไกปืนโดยไม่ลังเล
“ปัง!”
กระสุนทะลุออกจากท้ายทอย กระทบกำแพงเมืองอันเย็นเยียบ เลือดกระเซ็นเป็นละออง ร่างล้มลงกับพื้น
“ตูม!”
เกือบจะพร้อมกัน เสียงระเบิดที่รุนแรงกว่าปืนใหญ่ทั้งหมดก่อนหน้านี้ ดังมาจากช่องประตูเมือง กำแพงเมืองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ห่อระเบิดสิบลูกถูกจุดชนวนพร้อมกัน แผ่นเหล็กที่เชื่อมตายในช่องประตูเมืองถูกฉีกกระชากราวกับแผ่นกระดาษ กระสอบทรายที่อัดอยู่ด้านหลังถูกแรงระเบิดซัดกระเด็น เผยให้เห็นช่องว่างที่พอจะคลานผ่านไปได้