โยชิสึนึกถึงการระดมยิงอันน่าประหลาดของเฉินกุย เป้าหมายเปิดเผยขนาดนี้ออกมาจากห้องใต้ดินที่กันปืนใหญ่ได้ ไม่ใช่เอาเนื้อเข้าไปแลกหรอกหรือ!
"เดี๋ยวก่อน!"
ทุกคนหยุดฝีเท้า หันกลับมามอง
"ถอดชุดนายพลของท่านผู้บัญชาการออกมา!"
โยชิสึออกคำสั่งพลางปลดชุดนายพลของตนเองอย่างคล่องแคล่ว
"พวกแกสองคน เปลี่ยนชุดนี้!"
ชี้นิ้วไปยังองครักษ์สองนายที่มีรูปร่างใกล้เคียงกัน โยนชุดนายพลของตนกับของฮาตานากะ เคนให้
ทหารสองนายอึ้งงัน อยู่ดีๆ จะได้สวมชุดนายพลและพลโทกระทันหันแบบนี้ มันเร็วเกินไปหน่อยไหม!
"เร็วเข้า!"
โยชิสึตวาดลั่น ทำเอาองครักษ์สองคนสะดุ้งโหยง ปลดชุดตนเองอย่างว่องไว แล้วสวมชุดนายพลที่ปกติไม่กล้าแม้แต่จะมองตรงๆ
เปลี่ยนชุดเสร็จ โยชิสึกวาดตามองทหารสองนาย รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง
สายตาเหลือบไปเห็นหมวกที่ครอบบนหัวฮาตานากะ เคน ใจหนึ่งก็คิดได้ จึงถอดหมวกมาครอบบนหัวพวกเขา โบกมือพลางบอก
"พวกแกขึ้นรถคันแรกก่อน ออกทางประตูทิศตะวันตก ส่งองครักษ์หนึ่งหน่วยตามไปข้างหลัง!"
ทหารสองนายเข้าใจทันที นี่คือเอาชีวิตพวกเขาไปลองทาง!
แต่คำสั่งทหารหนักดั่งขุนเขา ทั้งสองจำต้องก้าวออกจากห้องใต้ดินท่ามกลางการห้อมล้อมของทหารหมู่หนึ่ง ขึ้นรถไป
พอพวกเขาจากไป โยชิสึก็ให้ตนเองกับฮาตานากะ เคนสวมชุดทหารชั้นผู้น้อยเนื้อหยาบ แถมยังป้ายฝุ่นดำสองปืดลงบนหน้าตนกับฮาตานากะ เคน
มองสภาพน่าสมเพชของฮาตานากะ เคนบนเปลสนาม ดูยังไงก็เป็นภาพผู้บาดเจ็บสมจริง ใจจึงค่อยสงบลงเล็กน้อย