"หัวหน้า! เครื่องบินพวกผีน้อย!"
จางเต๋อไฉตะโกนลั่น วิ่งกระหืดกระหอบมาจากด้านข้าง
เฉินกุยขี้เกียจจะสนใจเขา เครื่องบินใกล้จะถึงหัวอยู่แล้ว ใครไม่เห็นบ้าง?
นี่ก็เพราะเขาประมาทเอง มัวแต่ระดมยิงพวกผีน้อยที่แตกพ่ายอยู่นอกเมือง ไม่ได้สังเกตเครื่องบินขับไล่ที่บินมาจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
กว่าจะได้ยินเสียงหวี่ๆ ฝูงบินก็เกือบถึงเหนือเขาจื่อจินซานแล้ว
ดูจากทิศทางน่าจะส่งมาจากเซี่ยงไฮ้
หลังจากสนามบินจินหลิงถูกทิ้งระเบิด ไม่คิดว่าพวกหัวโขนทาจุนโรกุจะยอมดึงเครื่องบินจากสนามบินเซี่ยงไฮ้ บินมาเป็นชั่วโมงเพื่อทิ้งระเบิด
เขาหมุนตัววิ่งไปที่ปืนต่อสู้อากาศยานไทป์ 88 ขนาด 75 มม. กระบอกนั้น ตอนนี้มีแค่ปืนนี้เท่านั้นที่สกัดเครื่องบินทิ้งระเบิดบนเพดานบินสูงได้
จางเต๋อไฉพาคนจากกองร้อยปืนครกวิ่งตามมา เปิดกล่องกระสุนออก เฉียวเฉิงเปิดกล่องชนวน มองดูชนวนทองแดงเรียงเป็นแถวในกล่อง ไม่รู้จักเลย จึงขอความช่วยเหลือจากจางเต๋อไฉ
"ผู้หมวด ใช้แบบไหน?"
จางเต๋อไฉกำลังอุ้มลูกกระสุนขึ้นมา ได้ยินคำถาม ก็หันไปมองเฉินกุยที่กำกลไกปรับทิศทางไว้แล้ว
"หัวหน้า เอาชนวดกระทบเหมือนเดิม?"
"ถูก ใช้ชนวนกระทบนั่นแหละ!"
เฉินกุยไม่หันกลับมา หมุนวงล้ออย่างรวดเร็ว ลำกล้องค่อยๆ เงยขึ้น ชี้เฉียงไปที่ฝูงบินข้าศึกที่บินมา
"บรรจุกระสุน!"
จางเต๋อไฉรีบหมุนชนวนกระทบเข้ากับหัวกระสุน อุ้มลูกกระสุนใส่เข้าไปในลำกล้อง
เกือบจะพร้อมกัน ฝูงบินข้าศึกบนฟ้าก็เกือบถึงระดับความสูงที่ทิ้งระเบิดได้
นั่นคือกองร้อยบินหนึ่งของกองบินทหารเรือพวกผีญี่ปุ่น
เครื่องบินโจมตีภาคพื้นรุ่น 96 เก้าลำ (ติดระเบิดแล้วก็เรียกเครื่องบินทิ้งระเบิด) เรียงเป็นขบวนรูปสามเหลี่ยมใหญ่ บินอยู่ตรงกลาง