อกของฮาตานากะ เคนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ตรงหน้าเขาเริ่มมืดเป็นจุดดำ
เขารู้ดีแก่ใจว่า การที่เฉินกุยขึ้นไปบนเขาจื่อจินซานนั้นหมายถึงอะไร ปืนครกกระสุนวิถีโค้ง 105 มม. สี่กระบอกนั้น พอตั้งไว้กลางเนิน ปืนพวกนั้นก็เล็งลงมายังทั่วทั้งจินหลิง!
ยิ่งตามแบบแผนการบุกของอีกฝ่าย กรมที่ 6 คงจะรับมือต่อได้อีกไม่นาน หากปืนขึ้นไปถึงบนเขา ด้วยความแม่นยำสั่งตายของเฉินกุย ใครทั้งในและนอกจินหลิงจะหยุดเขาได้
ฮาตานากะ เคนยังคงไม่รับโทรเลขในมือโยชิสึ
โยชิสึจนใจ ต้องทู่ซี้พูดต่อ เสียงยิ่งเบาลง
“กระผมได้จัดการให้หน่วยทหารออกจากเมืองไปป่วนแนวปีกแล้ว แต่ตีนเขาถูกศัตรูต้านทานอย่างทรหด มาบัดนี้กองกำลังของเฉินกุยขึ้นไปบนยอดเขาแล้ว กระผมเลยได้เรียกหน่วยกู้ภัยที่ออกจากเมืองกลับมาเพื่อตั้งรับ…ตั้งรับอยู่หลังกำแพงเมือง”
ฮาตานากะ เคนถึงขีดรับไม่ไหวแล้วในที่สุด
เขาซวนเซ ต้องเกาะขอบโต๊ะ สั่นเทิ้มทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ ค่อย ๆ หลับตา
เขารู้ว่าภัยคราวนี้ใหญ่หลวงนัก การเสียจินหลิงนั้นไม่ใช่แค่นายพลและพลโทตายไม่กี่คนกระจอกงอกง่อย มันจะเป็นหายนะที่เขย่าฐานรากพลานุภาพของจีนกลางทั้งปวง!
เขาจะยอมแพ้ไม่ได้ ยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!
อยู่นาน เขาก็สยบเสียงหอบหายใจหอบกระชั้นลงได้ แล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ใจนั้นเด็ดเดี่ยวแล้ว
“โทรเลขสั่งกองพลที่ 114 สละกระสุนทั้งหมดทิ้ง ข้ามแม่น้ำทันที! เมื่อข้ามแล้วรุดหน้าเบา ๆ ภายในวันนี้ หน่วยหัวหอกต้องไปถึงชานเมืองจินหลิง แล้วเข้าตีอย่างดุดันสุดกำลังใส่แนวปีกกองกำลังของเฉินกุย!”