ชายวัยกลางคนคนหนึ่งสะพายจอบเดินเข้ามาใกล้ ขยี้ตาปรือ ๆ แล้วชี้ไปที่ประกาศรับสมัครทหารที่เพิ่งถูกปิดไว้บนกำแพง
"ท่านนายทหาร นี่มันเขียนว่าอะไรกัน ข้าไม่รู้หนังสือ ช่วยอ่านให้ฟังหน่อยได้ไหม?"
เสมียนสองคนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะมองหน้ากัน รู้สึกว่าฝูงชนรอบข้างเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ หนึ่งในนั้นจึงลุกขึ้นยืน กระแอมเสียงดัง แล้วเริ่มอ่านออกเสียง:
"ประกาศรับสมัครทหารของกรมกองพลกองโจร เขตซู-วาน: ผู้รุกรานญี่ปุ่นบุกรุก แผ่นดินถูกคุกคาม ชาติบ้านเมืองกำลังจะแตกสลาย ประชาชนเดือดร้อน นับตั้งแต่กรมกองพลกองโจร เขตซู-วานของเรารบเคียงข้างกองทัพจินหลิง เรามุ่งมั่นกำจัดศัตรูเท่านั้น... วันนี้เราจึงออกประกาศรับสมัครทหาร บุรุษเลือดร้อนชาวจีนทุกคน ไม่ว่าชาติกำเนิดใด ขอเพียงมีใจรักบ้านเกิดเมืองนอน พร้อมร่วมชาติสู้ศึก ต้อนรับทุกคน
ผู้ใดสมัครเข้ารับราชการ เมื่อได้รับการคัดเลือก จะได้รับเงินสนับสนุนการตั้งบ้านเรือนทันทีสิบห้าเหรียญเงิน ลงนามกดลายมือ ไม่มีค้างจ่ายแม้แต่น้อย!"
"เงินเดือนยามศึกไม่ออกเป็นขวัญตา ทุกต้นเดือนจ่ายตรงเวลา ไม่เคยค้างชำระ ทหารที่เสียชีวิตในสมรภูมิ ครอบครัวจะได้รับเงินช่วยเหลือครั้งเดียวสามสิบเหรียญเงิน"
"ผู้มีอายุสิบหกถึงสี่สิบห้าปี ร่างกายแข็งแรง สามารถสมัครได้ ลูกชายคนเดียวได้รับการยกเว้น ให้อยู่บ้านดูแลบิดามารดา..."
ขณะที่เขายังอ่านไม่จบ ฝูงชนก็เริ่มส่งเสียงฮือฮาอย่างตื่นเต้น:
"สิบห้าเหรียญเงิน พระเจ้าช่วย! เงินตั้งสิบห้าเหรียญเลยนะ!"
"ให้จริงเหรอ? เมื่อก่อนขุนนางพวกนั้นก็บอกจะให้สิบห้าเหรียญเหมือนกัน แต่ไม่เคยเห็นมาก่อน คราวนี้จะไม่เป็นอย่างเดิมอีกใช่ไหม?"