เฉินกุยมองดูนายทหารสองแถวในกระโจม รู้ดีว่าคงหารือกับพวกนี้ให้ได้ผลสรุปอะไรไม่ได้หรอก ในนี้ไม่มีใครรู้แผนการวางกำลังของพวกผีญี่ปุ่นในเมืองดีไปกว่าเขาแล้ว
ก็เลยไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังกลับ ชี้ไปยังแผนที่ป้องกันเมืองจินหลิงโดยตรง เริ่มจัดวางแผน
“ฟังคำสั่ง! กองพล 146 ก่อนรุ่งสางพรุ่งนี้ ให้รวมพลอยู่หน้ากองกวงหัว รอฉันระดมยิงจนเปิดช่องได้แล้ว ค่อยเริ่มโจมตี
กองพล 147 รวมพลที่หน้าประตูไท่ผิงพร้อมกัน รอฉันระดมยิงเปิดทางแล้วก็เริ่มตีเมือง”
จากนั้น นิ้วที่อยู่บนแผนที่ตรงตำแหน่งประตูกวงหัวก็เลื่อนไปยังประตูจงซาน
“กองตรงขึ้นตรงทหารกองโจร กองร้อยหนึ่ง สอง สาม บวกด้วยหน่วยยานเกราะ โจมตีหลักที่ประตูจงซาน
รอให้กองพล 146 และ 147 ดึงกำลังหลักพวกผีญี่ปุ่นไว้ได้แล้ว รถเกราะนำหน้า ทหารราบตามติด บุกทะลวงตรงไปที่กองบัญชาการจีนกลางของพวกผีน้อยกลางเมือง
จัดการระบบบัญชาการให้เป็นอัมพาต แล้ววกกลับมาล้อมวง ร่วมกับกองพล 146 และ 147 กวาดล้างศัตรูที่เหลือทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมือง”
พูดจบก็หันกลับมา สายตากวาดมองเฉินกั๋วต้งกับหลิวจ้าวเหออย่างช้า ๆ แล้วมองผ่านใบหน้าลูกน้องคนสนิทของตัวเองทีละคน
ทุกคนยืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเคร่งขรึม
“การโจมตีครั้งนี้ มีอยู่คำเดียว คือ เร็ว!”
เฉินกุยยื่นมือขวาออกมากำช้า ๆ จนเป็นหมัด
“จัดการกองบัญชาการ วกกลับปิดตายข้าศึกทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมือง บีบให้พวกมันไปกองอยู่มุมหนึ่งทางเหนือของเมือง แล้วทำลายให้สิ้น!”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง นึกถึงพวกผีน้อยที่เหลือในเมือง ในใจก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
ในเมืองมีพวกผีน้อยส่วนหนึ่งจากกองพล 9 ส่วนที่เหลือจากกองพล 3 หน่วยสารวัตรทหาร และหน่วยรักษาการณ์ รวมกันแล้วกว่าแปดพันคน