ผู้บังคับการกรมถูกฉุดลากไปไว้ข้างทาง พิงกับกำแพงหน้าผาลงไปเรียบร้อยแล้ว บริเวณโดยรอบมีศพของพวกทหารยาม พลสื่อสาร และเสนาธิการนอนตายเกลื่อนกลาดอยู่ไม่ไกลนัก
เฉินกุยเดินวนรอบกองศพพวกนี้หนึ่งรอบแล้วก็ไม่พบอะไร
จางเต๋อไฉเพิ่งจะค้นตัวผู้บังคับการกรมเสร็จ ในมือถือโทรเลขแผ่นหนึ่งกับสมุดบันทึกสีดำเล่มเล็กไว้
เขายืดตัวขึ้น ก็เห็นเฉินกุยกำลังใช้เท้าเขี่ยดูศพบนพื้นเบาๆ
"หัวหน้า ท่านหาอะไรอยู่?"
"ธงกรม"
เฉินกุยตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า แล้วค้นต่อไปเรื่อยๆ:
"พวกผีน้อยนับถือของพวกนี้หนักกว่าชีวิตเสียอีก ข้าอยากดูว่าจะเก็บของใหม่ๆ ได้ไหม เอาไปยั่วให้พวกมันแค้นเล่น"
"ธงกรม?"
จางเต๋อไฉเกาหัว ในมือยังคงถือโทรเลขแผ่นนั้นกับสมุดบันทึกสีดำเล่มเล็ก "ของนั่นหน้าตาเป็นยังไง คล้ายๆ ธงประจำหน่วยของพวกเราหรือเปล่า?"
"ก็คล้ายๆ กัน เพียงแต่ข้างบนมีตราสัญลักษณ์ดอกเบญจมาศของจักรพรรดิพวกมัน"
เฉินกุยตอบพลางค้นหาไปเรื่อยๆ
จางเต๋อไฉส่งเสียงอ้อรับคำ แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ของที่หัวหน้าจะหา ก็ต้องมีเหตุผลแน่นอน
แล้วเขาก็ยื่นโทรเลขกับสมุดบันทึกในมือส่งให้: "นี่ค้นได้จากตัวผู้บังคับการกรมพวกผีญี่ปุ่น ท่านดูเถอะ ส่วนธงกรมข้าจะช่วยหาให้"
เฉินกุยรับมาพลางๆ กำลังจะคลี่โทรเลขแผ่นนั้นดู ก็มีเสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นดังมาจากที่ไกลๆ:
"หัวหน้า!"
หลี่หมิงหย่วนสวมชุดทหารที่ตัดเย็บเรียบกริบ ติดกระดุมคอเสื้ออย่างมิดชิด ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เดินเร็วๆ ตรงมา
ด้านหลังตามด้วยซุนโหย่วเซิ่ง หน้าก็เต็มไปด้วยความยินดี เพียงแต่ด้านหน้าชุดทหารเปื้อนโคลนเล็กน้อย เห็นชัดว่าเมื่อคืนไม่เคยหยุดพัก
เมื่อเห็นทั้งสองคน เฉินกุยก็ถามขึ้นว่า:
"สนามรบเก็บกวาดใกล้เสร็จแล้วหรือ?"
"เสร็จแล้วครับ ของกินที่พวกผีน้อยพกมาไม่มาก แต่กระสุนปืนนี่กองเป็นภูเขาเลย ม้าบรรทุกกับล่อผมไล่ตีตรวจนับคร่าวๆ ได้ 110 ตัวกว่าๆ อ้วนท้วนสมบูรณ์ดี!"