ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชามองดูซ่งจิ่งเซี่ยนที่ถือโทรเลขในมือ อยากจะอ้าปากอธิบายว่าไม่ใช่แบบที่ท่านคิด แต่สติสัมปชัญญะบอกเขาว่า การพูดเช่นนั้นมีหวังโดนตบหน้า จึงทำได้เพียงก้มหน้านิ่ง
ซ่งจิ่งเซี่ยนรีบคลี่โทรเลขออก สายตาจับจ้องที่บรรทัดแรก ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ
บนโทรเลขมีข้อความเพียงไม่กี่ประโยค แต่กลับทำให้เขาราวกับตกลงไปในธารน้ำแข็ง:
"กรมที่ 70 ถูกทำลายย่อยยับ ผู้รอดชีวิตจากการตีฝ่าวงล้อมมีเพียงหกนาย กรมที่ 8 บุกโจมตีเพื่อปลดวงล้อม บาดเจ็บล้มตายหนัก ขวัญกำลังใจตกต่ำ ได้ถอนกำลังออกจากเขตสู้รบแล้ว ขอคำสั่งการขั้นต่อไป"
ซ่งจิ่งเซี่ยนไม่สงสัยแม้แต่น้อยว่าโยชิดะ อิซเซจะปลอมแปลงเรื่องเช่นนี้ มือที่ถือโทรเลขเริ่มสั่นเทาอย่างช้า ๆ
"ถ...ถูกทำลายย่อยยับงั้นรึ?"
พึมพำกับตัวเอง ราวกับรับความจริงนี้ไม่ได้ ทรุดตัวลงนั่งอย่างแรงกลับไปที่เก้าอี้
ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชายืนอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว แม้แต่ลมหายใจก็เบาแผ่ว มองดูใบหน้าของซ่งจิ่งเซี่ยนที่แปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็วภายใต้แสงไฟสลัว ตอนแรกซีดขาว จากนั้นก็แดงก่ำ สุดท้ายกลายเป็นสีม่วงเข้มอย่างน่าเกลียดน่ากลัว
จู่ ๆ ซ่งจิ่งเซี่ยนก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ พลางด่าทออย่างรุนแรง:
"ไอ้พวกไร้ประโยชน์! ไร้ประโยชน์หมดทั้งนั้น!"
เขาปาโทรเลขในมือไปอย่างแรง แผ่นกระดาษกระทบใบหน้าผู้ช่วยผู้บังคับบัญชาแล้วหมุนติ้วร่วงลงพื้น
"กองพลที่ 22 ก็ไร้ประโยชน์! กองพลที่เก้าก็ไร้ประโยชน์! บอกว่าจะโอบล้อมสามด้านแล้วพวกนั้นอยู่ไหน? พวกนั้นยังจิบชาดูละครอยู่แนวหลัง นั่งดูดูกรม 70 ถูกข้าศึกกัดกินทีละคำทีละคำ! นี่คือการเลี่ยงข้าศึกกลัวรบ คือการเห็นคนตายไม่ช่วย! คือการเอาเลือดกองพลที่สี่ของเราไปถางทางให้พวกนั้น!"