ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี บริเวณที่ราบไม่ไกลจากเมืองชางฮว่า รายล้อมด้วยทหารของกองพล 146 ที่ขวักไขว่ เพิ่งเก็บเต็นท์เสร็จ กินข้าวเตรียมออกเดินทาง
หลิวจ้าวเหอนั่งบนหินก้อนใหญ่ ดวงตาเหม่อลอย ในมือถือถ้วยเคลือบใบหนึ่ง ในถ้วยมีน้ำชาสีที่มองไม่ออกว่าสีอะไร กำลังมีไอร้อนกรุ่น
"เด๊อะเด๊อะ~"
เสียงฝีเท้าม้าดังกระชั้นมา หลิวจ้าวเหอไม่ต้องหันกลับไปก็รู้ว่าใครมา เฉินกั๋วต้งมาถึงแล้ว
เฉินกั๋วต้งเดินมาถึงตรงหน้า พลิกลงจากหลังม้า ยื่นสายบังเหียนให้ทหารนายหนึ่งแล้วสาวเท้าใหญ่ตรงเข้ามา:
"พี่จ้าวเหอ เช้าตรู่ไม่รีบออกเดินทาง เรียกข้ามามีเรื่องอะไร"
"จะมีเรื่องอะไรได้ ก็ต้องหารือกันว่าจะเดินทางยังไงน่ะสิ!"
"ทาง? หมายถึงทางไปหลินอันงั้นรึ"
"ไม่งั้นล่ะ"
หลิวจ้าวเหอปรายตามองเฉินกั๋วต้งอย่างหงุดหงิด ส่งเสียงฮึด ชี้ไปทางแนวสันเขาสีดำทะมึนทางเหนือ:
"พี่กั๋วต้ง ท่านเงยหน้าดูนั่น จากที่นี่ไปทางเหนือข้ามสันเขาอีกสองแนว อย่างมากสี่สิบลี้ก็ถึงเขตป้องกันของท่านแม่ทัพเฉินแล้ว แต่แม่ทัพถังเล่า ให้พวกเราเดินไปทางไหน ไปตะวันออก! ผ่านยวีเฉียน มุ่งไปหลินอัน เท่ากับอ้อมเพิ่มเป็นร้อยลี้!
เมื่อวานพวกเราฟ้ายังไม่สางก็ออกจากจี้ซี เดินทางอย่างเร่งรีบ ทั้งวันลง พวกพี่น้องฝ่าเท้าถลอกเป็นตุ่มเลือด ระหว่างทางหลุดขบวนก็มาก ด่าทอก็มากนับไม่ถ้วน!"
หลิวจ้าวเหอพูดพลางก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นมา จู่ๆ ก็กระแทกถ้วยเคลือบลงบนหิน น้ำในถ้วยกระฉอกไปครึ่งหนึ่ง เขาไม่แม้แต่จะมอง จ้องหน้าเฉินกั๋วต้ง: