แววตาระแวดระวังของนายกองร้อยผู้นั้นลดลงหลายส่วน แต่ก็ยังไม่วางใจเสียทีเดียว เขาจ้องเฉียวเฉิงอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามต่อว่า “เช่นนั้นพวกท่านไม่อยู่แถวจินหลิง มาทำอะไรในที่อโคจรนี่ อีกทั้งแต่งตัวเป็นพวกผีน้อย?”
เฉียวเฉิงลังเลนิดหน่อย ไม่เอ่ยถึงเรื่องจะระเบิดฮาตานากะ เคน ตอบส่งเดชไปคำหนึ่ง
“หลังจากกำลังเสริมพวกผีน้อยถูกตีแตกก็เงียบหายไปเลย ท่านแม่ทัพของพวกเราคิดว่า จะปล่อยให้พวกผีน้อยสุขสบายไม่ได้ จึงปลอมเป็นทหารหนีทัพขึ้นเหนือ เตรียมก่อกวนหลังแนวข้าศึกให้พวกผีน้อยตะลึงอีกรอบ”
นายกองร้อยชั่งใจในใจ ที่เห็นบนถนนเมื่อครู่มีเพียงรถบรรทุกสามคัน ลากปืนใหญ่อยู่หนึ่งกระบอก คนที่ซ่อนในรถได้ย่อมจำกัด
อีกทั้งบริเวณนี้พวกเขาค้นจนทั่วมาหลายรอบแล้ว ไม่มีกองกำลังใหญ่ของพวกผีญี่ปุ่นซุ่มอยู่ ถ้อยคำนี้...เชื่อได้ครึ่งเดียว
ทว่าหลังแนวข้าศึกก็คือหลังแนวข้าศึก ระวังตัวมากหน่อยย่อมปลอดภัยกว่า
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “ตกลง ข้าจะส่งคนไปดูสักสองสามคน แต่ท่านต้องอยู่ที่นี่ก่อน”
เฉียวเฉิงเห็นด้วยแน่นอน
“ได้ ข้าคอยอยู่ก็แล้วกัน”
นายกองร้อยโบกมือ เรียกทหารเก่าสามนายมากำชับเบา ๆ ไม่กี่คำ ทหารเก่าทั้งสามก็ยกปืนแล้วหายเข้าไปในความมืด
พอคนไปแล้ว เฉียวเฉิงถึงได้รู้สึกตัวว่าอากาศหนาวเย็นลงอีกแล้ว หนาวจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง มือถูกันไปมาไม่หยุด
“พี่ชาย มีเสื้อเหลือสักตัวไหม ขอสักตัวได้ไหม หนาวเกินไปแล้ว”
“เสื้อนอกของท่านเล่า?”
“นั่นมันเครื่องแบบพวกผีน้อย กลัวพวกท่านเข้าใจผิด ก็เลยทิ้งไว้ในรถ”
นายกองร้อยผู้นั้นก็ไม่ได้รังแก ชี้มือไปข้างหลัง มีคนยื่นผ้าห่มทหารเก่า ๆ สภาพครึ่งใหม่ครึ่งเก่ามาผืนหนึ่ง
เฉียวเฉิงรีบห่มคลุมร่าง ถึงค่อย ๆ หายหนาวขึ้นมาได้
พอน้ำเนื้ออุ่นแล้ว คำพูดก็พลอยมากขึ้นตาม คุยเรื่อยเปื่อยกับทหารข้าง ๆ หลายนาย
ตั้งแต่ระดมยิงนายพลพวกผีญี่ปุ่นนอกเมืองจินหลิง ไปจนถึงใช้รถถังยึดมาได้กวาดล้างกองพลน้อยที่ 127 ทำเอากลุ่มทหารก๊กมินตั๋งฟังจนตาเป็นประกาย ร้องชมไม่หยุด