รถบรรทุกแล่นผ่านจุดตรวจอย่างราบรื่น ฟังเสียงปืนที่ดังไล่หลังมาไม่หยุด เฉียวเฉิงก็เก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ หันไปมองเฉินกุย
“หัวหน้า พวกผีน้อยมันเชื่อฟังหัวหน้ามากขนาดนั้นเลยหรือ”
“เพราะพวกมันไม่มีทางไปแล้ว”
เฉินกุยตอบแล้วพิงเบาะหลับตา
“ขับรถดี ๆ ตรงไปตามถนนใหญ่ ถ้าต้องอ้อมฉันจะบอก”
“อ้อ”
เฉียวเฉิงรับแล้วหันไปจ้องทางข้างหน้า
ตลอดทางไม่เจอจุดตรวจใหญ่ ๆ อีก พวกผีญี่ปุ่นกำลังยุ่งกับการเกณฑ์กำลังขึ้นเหนือไปร่วมรบ ข้างทางไม่มีกำลังคนพอตั้งด่าน ได้แต่ด่านตรวจย่อย ๆ
พอเห็นชุดนายทหารยศพันตรีที่เฉินกุยใส่และปืนใหญ่สนามที่ลากตามหลัง ก็ไม่กล้าถามมาก ปล่อยผ่านแต่ไกล
รถบรรทุกสามคันกระแทกกระดอนไปบนทางดินหลายชั่วโมง พอห่างจากอำเภอฉูอีกไม่กี่ลี้ ฟ้าก็มืดค่ำ ไฟหน้ารถสาดส่องทางข้างหน้า
“หยุดรถ”
จู่ ๆ เฉินกุยก็ลืมตา
เฉียวเฉิงเหยียบเบรก รถบรรทุกส่งเสียงดังเอี๊ยดหยุดกลางถนน
เขามองซ้ายมองขวาอย่างงุนงง สองข้างทางเป็นเนินเขาเตี้ย ๆ ในแสงโพล้เพล้เหลือแต่โครงเงามืดทะมึน
ยังไม่ถึงนี่นา
“ลงรถ ดับเครื่อง”
เฉินกุยสั่งแล้วผลักประตูรถกระโดดลง ลมหนาวปะทะหน้า ต้องรวบเสื้อให้แน่น
ที่นี่ห่างจากอำเภอฉูไม่ถึงห้ากิโลเมตร อยู่ในรัศมีหวังผลของปืนใหญ่วิถีโค้งรุ่น 91 ขนาด 105 มม.
ตั้งปืนที่นี่ ข้ามกำแพงเมืองส่งฮาตานากะ เคนขึ้นสวรรค์ได้ทั้งคนทั้งบ้าน