พอสอบปลายภาคจบลง ผลสอบยังไม่ออก โรงเรียนมัธยมเยี่ยนชิงก็ปล่อยนักเรียนหยุดพักร้อนซะแล้ว
ปีนี้ไม่รู้ว่าเดินสายอะไร ผิดแผกจากทุกที ปล่อยให้หยุดตรง ๆ เลย
คนขับรถของเว่ยชวนรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนตั้งแต่หัวค่ำแล้ว เขาไม่กลับที่พัก ตรงดิ่งกลับเมือง Z เลย
“เมิ่งถัง” เว่ยชวนวิ่งตามขึ้นมา “พรุ่งนี้พวกเธอถึงกันกี่โมง ฉันไปรับเอง”
เมิ่งถังตอบ “ประมาณเที่ยงแหละ รถเก้าโมง”
เที่ยงกว่า ๆ ถึงก็พอดีได้ทานข้าวเที่ยงด้วยกัน
“ได้เลย” เว่ยชวนโบกมือลาเธอ “พรุ่งนี้เจอกัน”
“พรุ่งนี้เจอกัน”
เมิ่งถังเล่าเรื่องนี้ให้เหลียงเฟยเฟยฟัง เหลียงเฟยเฟยคิดอยู่วันแล้ววันเล่า สามคืนสามวัน ในที่สุดก็ออดอ้อนพ่อแม่จนยอมให้เธอไปเที่ยวเมือง Z ได้
กลับถึงบ้าน เมิ่งถังเริ่มเก็บกระเป๋า
เมิ่งอวี้ชุนยื่นซองจดหมายมาให้ ในนั้นมีเงินสดสามพันหยวน
เมิ่งถังพูด “หนูมีเงิน”
“เงินสดไม่มีใช่ไหมล่ะ” เมิ่งอวี้ชุนยัดซองจดหมายใส่กระเป๋าเธอ “บ้านจน ๆ ทางก็ต้องมีเงินติดตัวไว้”
เมิ่งถังหัวเราะ “บ้านเราเดี๋ยวนี้ก็ไม่ได้จนนี่คะ”
เมิ่งอวี้ชุนพูด “เดี๋ยวข้าโอนให้อีกหน่อย แล้วแต่เธอจะซื้ออะไร อย่าคิดว่าราคาแพง จองโรงแรมดี ๆ หน่อย อย่างน้อยก็ผู้หญิงสองคน”
“หนูมี——”
“รู้ว่าเธอมีเงิน แต่ที่ข้าให้นี่เธอก็รับไว้เถอะ” เมิ่งอวี้ชุนพูด “เมือง Z กับเยี่ยนชิงก็ไม่เหมือนกัน ทรัพย์สินในบ้านต่อไปก็เป็นของเธอหมดอยู่แล้ว จะมาอายข้าทำไม?”
“ค่ะ ๆ”
เมิ่งถังไม่เถียงอีก ไม่งั้นปู่ของเธอมีเหตุผลมหาศาลรอสอนเธออยู่แน่