เว่ยชวนเมื่อเทียบกับคุณชายทั่วไปแล้ว ไม่ค่อยมีนิสัยคุณชายเท่าไรนัก แต่นั่นก็เพียงแสดงให้เห็นว่าเขามีมารยาทที่ดี นอกจากบาสเก็ตบอลแล้ว เรื่องอื่นๆ เขาล้วนเป็นฝ่ายที่ต้องมีคนคอยปรนนิบัติ
เขาสะบัดหน้าขึ้นโดยธรรมชาติ เส้นคอที่เชื่อมกับลูกกระเดือกตึงแน่น
เมิ่งถังเป็นคนเรียนศิลปะ ไวต่อเส้นสายของผู้คนและสิ่งของเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเส้นสายที่สวยงาม
เมิ่งถังหยิบทิชชู่ขึ้นมา เกิดแรงผลักดันแปลกๆ จะเช็ดให้เขา แต่แล้วเหลียงลู่ก็เดินมาถึงข้างๆ พวกเขา แล้วกระแอมขึ้น
เมิ่งถังเหมือนตื่นจากฝัน ผงะกลับมาทันที ส่งทิชชู่ให้เว่ยชวน: "เช็ดเองสิ"
"ฉันมองไม่เห็นนี่นา" เว่ยชวนพึมพำ ดูเหมือนจะพูดให้เหลียงลู่ฟัง
เหลียงลู่มองเสื้อผ้าของเขา แล้วถาม: "เป็นอะไรไป?"
"ไม่มีอะไร" เว่ยชวนแย่งพูด "หมึกกระเด็นใส่เฉยๆ"
เหลียงลู่พูด: "ขอยืมกระจกจากผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วเช็ดเองสิ"
เว่ยชวนถือทิชชู่เช็ดตามจุดนั้นคร่าวๆ สองรอบ แล้วพูด: "ไม่เป็นไร ใกล้เลิกเรียนแล้ว ฉันกลับไปจัดการเอง"
เหลียงลู่ดูเวลา แล้วพูด: "อีกตั้งสองชั่วโมงกว่าๆ กว่าจะเลิกเรียน"
"รู้แล้ว" เว่ยชวนตอบอย่างไม่ค่อยใส่ใจ "ฉันไปจัดการที่ห้องน้ำตอนพักเบรก"
เหลียงลู่ถึงได้หันหลังกลับไป
เมิ่งถังทำข้อสอบไม่ค่อยเป็นสุข ตลอดคาบเรียน ตกใจเมื่อเห็นเว่ยชวนไม่ขยับ จึงโน้มตัวไป: "เสื้อผ้าคงซักไม่ออกแล้ว ฉันชดใช้ให้เธอนะ"
เว่ยชวนอยากจะบอกว่าไม่ต้อง แค่เสื้อผ้าตัวเดียว แต่พอคำพูดจะออกจากปากก็เปลี่ยนใจ