เวลา 23:17 น. เมิ่งถังและเหลียงเฟยเฟยมาถึงสถานี
คนทั้งสองไม่คุ้นเคยกับที่ไหน เดินตามฝูงชนไปเท่านั้น
เหลียงเฟยเฟยกระเซ้าเมิ่งถังเบา ๆ: "ทางออกเยอะมาก นายโทรหาเว่ยชวนถามหน่อยสิ เขามารับนายไม่ใช่เหรอ?"
"ฉันส่งข้อความหาเขาก็แล้วกัน"
"เอ้า โทรตรง ๆ ไปเลยสิ" เหลียงเฟยเฟยพูด "จะให้รอไปถึงไหนกันเล่า"
พูดยังไม่ทันขาดคำ โทรศัพท์ของเมิ่งถังก็ดังขึ้นมา
เหลียงเฟยเฟยเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วยิ้ม: "รับเร็วเข้า"
เมิ่งถังรับสาย ร้อง "ฮัลโหล" ไปหนึ่งเสียง
"พวกเธอถึงสถานีแล้วใช่ไหม? มาที่ลานจัตุรัสใต้ ดูป้ายบอกทาง ฉันยืนอยู่ที่ทางออก"
เมิ่งถังเงยหน้ามองป้ายบอกทางแล้วตบไหล่เหลียงเฟยเฟย: "ทางนี้"
วางสายแล้ว ทั้งสองคนเดินไปที่ลานจัตุรัสใต้ ตามฝูงชนไปที่ประตูออกจากสถานี
ประตูทางออกกว้างมาก แต่เว่ยชวนสูง เขาจึงมองเห็นเมิ่งถังที่อยู่ตรงทางออกกลางได้ในพริบตา
"เมิ่งถัง" เว่ยชวนยกมือโบก "อยู่ตรงนี้"
เมิ่งถังเงยหน้าขึ้น เกือบต้องหลับตาลงเพราะรอยยิ้มสดใสของเว่ยชวน
ออกจากสถานีแล้ว เว่ยชวนชี้ไปทางด้านหลัง: "รถจอดอยู่ฝั่งตรงข้าม คงต้องรบกวนพวกเธอเดินอีกหน่อย"
"ไม่เป็นไร"
ตอนนี้เป็นเที่ยงวัน แดดแรงมาก แต่เหลียงเฟยเฟยและเมิ่งถังสวมหมวกกันแดดอยู่แล้ว ร่มกันแดดของเว่ยชวนจึงไร้ประโยชน์
"นายออกมาข้างนอกยังมีคนขับรถมารับอีกเหรอ?" เหลียงเฟยเฟยหัวเราะ "วันนี้ฉันได้อานิสงส์ไปด้วยเลย"