เว่ยชวนไปหาโจวเฉิน โจวเฉินเองก็กำลังหาทางแก้ปัญหาเรื่องของตวนซือฉีเช่นกัน
เว่ยชวนดึงเก้าอี้มานั่งฝั่งตรงข้ามโจวเฉินอย่างไม่พอใจนัก แล้วพูดว่า
"อาจารย์โจว คุณไม่คิดเหรอว่ามุมที่เราแก้ปัญหามันไม่ถูก? แท้จริงแล้วปัญหาคือน้องชายน้องสาวของตวนซือฉีไม่มีใครดูแล ถ้าไม่ได้อยู่หอพักก็ต้องมีคนดูแลเป็นการเฉพาะ แล้วแม่เลี้ยงของเขาล่ะ?"
โจวเฉินถอดใจยาว: "ผ่าตัดสำเร็จแล้ว แต่เป็นโรคหนัก พอหายก็กลับมาเป็นซ้ำอีก"
เว่ยชวน: "……ตวนซือฉีไม่รู้?"
โจวเฉินส่ายหน้า: "รวมคุณด้วยมีแค่สองคนที่รู้ อีกคนคือผมเอง ตั้งแต่วันที่ผมดวลกับคุณแบบหนึ่งต่อหนึ่ง ผมก็ไปบ้านตระกูลต้วนแล้ว จึงเจอความลับนี้เข้า"
"……" ไม่น่าแปลกที่เฉินรุ่ยไม่เล่าให้เขาฟัง เอาไงดีจะเล่ายังไงล่ะ
เว่ยชวนเงียบไปนาน แล้วจึงพูดว่า "บรรยากาศที่มัธยมหนึ่งไม่ค่อยดี งั้นให้น้อง ๆ เขาย้ายโรงเรียนมาเลยดีกว่า เรื่องนี้ผมจัดการให้ได้"
"ย้ายทั้งคู่เลยเหรอ?" โจวเฉินขมวดคิ้ว "ย้ายโรงเรียนไม่ใช่เรื่องเล็ก พวกเขาคุ้นเคยกับที่เดิมแล้ว ทั้งครูทั้งเพื่อนก็สนิทกันหมด"
"ก็แค่ย้ายจากโรงเรียนหนึ่งไปอีกโรงเรียนหนึ่ง ไม่ใช่ย้ายจากปักกิ่งไปหยูนหนานสักหน่อย อะไรจะไม่คุ้นเท่าไหร่" เว่ยชวนว่า "เด็กสองคนนั้นต้องยิ่งอยากอยู่กับพี่ชายของพวกเขามากกว่าแน่"
คำนี้ก็จริงอยู่
"โรงเรียนมัธยมเยี่ยนชิงเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดที่นี่แล้ว แถมยังเป็นโรงเรียนต่อเนื่องตั้งแต่ประถมถึงมัธยมปลายอีกด้วย เดี๋ยวให้น้อง ๆ เขาอยู่หอพัก ตวนซือฉีจะได้ตั้งใจฝึกซ้อมได้เต็มที่"
โจวเฉินพยักหน้า: "อาจเป็นทางออกก็ได้ ถ้าแม่ของพวกเขาเกิดเรื่องขึ้น การอยู่หอพักยังช่วยไม่ให้เห็นของเก่าแล้วคิดถึงคนอีกด้วย"
วิชาการเรียนที่หนักหน่วงก็จะช่วยรั้งพวกเขาทั้งสองที่หนักอึ้งใจเอาไว้