โชคดีที่อยู่คนละจอ เว่ยชวนไม่เห็นความเขินอายของเมิ่งถัง เธอเลยไม่ตอบกลับไป
พออาบน้ำเสร็จเสร็จจึงพบว่าเว่ยชวนส่งข้อความมาเพิ่มอีกหลายข้อความ
“...พูดมากจริงๆ” เมิ่งถังเช็ดผมพลางบ่นพึมพำ
เว่ยชวนเห็นเมิ่งถังไม่ตอบเขาสักที คิดว่าเมิ่งถังโกรธที่เขาแหย่เล่น อยากโทรไปก็กลัวว่าเธอจะพักผ่อนแล้ว
สุดท้ายก็ได้แต่โทรไปหาป้า ให้เตรียมอาหารเช้าจานพิเศษเพิ่มอีกหนึ่งชุด ตั้งใจจะเอาไปง้อในเช้าวันรุ่งขึ้น
เพราะเรื่องนี้ วันรุ่งขึ้นเขาเลยมาเรียนก่อนเวลาเกือบสิบห้านาที
เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นเห็นก็แปลกใจ เพราะปกติเว่ยชวนมักจะมาให้ทันเวลาพอดี
คนที่ไม่รู้คิดว่าเขานอนตื่นสายอยู่บ้าน แต่จริงๆ แล้วเว่ยชวนตื่นก่อนตีห้าไปซ้อมบอลแล้ว
ที่บ้านเขามีสนามบาสอยู่ แต่หลังจากโดนร้องเรียนครั้งหนึ่งเขาก็ไม่เล่นในหมู่บ้านอีก
หันไปเล่นที่สนามกีฬาของโรงเรียนแทน หลายคนไม่รู้ว่าตอนที่พวกเขายังนอนหลับฝันหวานอยู่ เขามาถึงสนามกีฬาของโรงเรียนแล้ว
เรื่องนี้มีแค่โจวเฉิน เหลียงลู่ และผู้บริหารโรงเรียนบางคนที่รู้ โอ้ แล้วก็หน่วยรักษาความปลอดภัยด้วย
ทุกวันตีห้า เปิดประตูให้เขาตรงเวลา
เว่ยชวนเดินกลับไปที่นั่ง เหลือบมองเมิ่งถังด้วยหางตา เห็นเธอกำลังทำแบบฝึกหัดภาษาอังกฤษที่พูดถึงเมื่อคืน ก็เงียบๆ ผลักกล่องข้าวสีแดงไปให้
เมิ่งถังสงสัย หันหน้ามอง: “อะไร?”
“แซนด์วิชทรัฟเฟิลดำ ชีส ไข่คน แฮม ป้าทำเผื่อไว้ เลยเอามาให้เธอหนึ่งชุด” เว่ยชวนพูด
“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้า?” เมิ่งถังดูระวังตัว
“ไม่ได้กินจริงเหรอ?” เว่ยชวนหยิบนมอีกกล่องยื่นให้ “พอดีเลย กินก่อนที่ครูประจำชั้นจะมา จะได้ไม่เป็นลม”
เมิ่งถังดูนาฬิกา ห้านาทีคงกินทันใช่ไหม?
ท้องเธอว่างเปล่า ทนต่อสิ่งล่อใจไม่ไหว เปิดกล่องข้าวออกมา ข้างในมีแซนด์วิชหน้าตาดี น่ากิน และปริมาณไม่น้อยเลย
เมิ่งถังหยิบแซนด์วิชขึ้นมา ก้มหน้าลงเล็กน้อย
“เธอกินเถอะ ฉันบังให้เอง ถ้าครูมา ฉันจะเตือนเธอ” เว่ยชวนพูดอย่างเอาใจใส่
เมิ่งถังพยักหน้า กินแซนด์วิชคำโตๆ อย่างรวดเร็วเหมือนหนูแฮมสเตอร์ เกือบสำลัก
เว่ยชวนเห็นอย่างนั้น ก็รีบเสียบหลอดนมยื่นให้เธอ
เมิ่งถังขอบคุณ แล้วดื่มไปหนึ่งในสามของกล่อง ในที่สุดก็อิ่ม