เมิ่งถังและเหลียงเฟยเฟยเดินออกมาจากห้องวาดภาพ ตั้งใจจะไปกินข้าวแล้วกลับเข้าห้องเรียนเพื่อเรียนช่วงเย็น แต่ไม่คิดว่าจะไปเจอเว่ยชวนที่หน้าสนามกีฬา
เขายังยกมือทักทายเธออย่างเปิดเผยท่ามกลางคนกลุ่มใหญ่ และนอกจากเว่ยชวน เธอยังเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอีกสองคน
ตวนซือฉีและเฉินรุ่ยมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
แรกเริ่มเธอคิดจะทักทายแล้วก็ไป แต่เหลียงเฟยเฟยกลับคว้าแขนเธอไว้: "เฮ้ย มีหนุ่มหล่อ ไปดูหน่อยสิ"
"เอ๊ะ?" เมิ่งถังก้าวเท้าอย่างลังเล "ไม่ไปกินข้าวกันเหรอ?"
เหลียงเฟยเฟยพูด: "พวกเขาก็ต้องไปกินข้าวเหมือนกันแหละ ไปด้วยกันก็ได้ ไม่ขัดกับที่ฉันจะดูหนุ่มหล่อหรอก"
"เธอหมายถึงคนไหน?"
ในกลุ่มนี้ คนที่โดดเด่นที่สุดไม่ใช่เว่ยชวนเหรอ?
แต่เหลียงเฟยเฟยกลับคิดตรงกับเธอ: "ตาคนนั้นของเธอเห็นแต่เว่ยชวนหรือไง คนที่อยู่ข้างๆ เขาไง แม้จะถูกบังครึ่งหน้าไว้ ก็ยังดูดีออก"
"เธอพูดถึงตวนซือฉีเหรอ?" เมิ่งถังถาม "คนที่ใส่เสื้อยืดสีซีดน่ะเหรอ?"
"เธอรู้จักเขาด้วยเหรอ?" เหลียงเฟยเฟยดีใจ "แนะนำให้ฉันรู้จักหน่อยสิ"
"เธอจะทำไม? ไม่ได้คิดอะไรกับเขาจริงๆ ใช่ไหม?" เมิ่งถังเริ่มระวังตัว
"ก็แค่อยากรู้จักหนุ่มหล่อเฉยๆ ไง อย่างเว่ยชวนฉันก็รู้ตัวดีว่าไม่คู่ควร แต่คนข้างๆ นี่ฉันว่าไหวมั้ง?" เหลียงเฟยเฟยเปรียบเทียบเว่ยชวนกับตวนซือฉี
เมิ่งถัง: "...ครอบครัวเขาค่อนข้างซับซ้อน เลิกยุ่งดีกว่า"
"เป็นยังไงเหรอ?" เหลียงเฟยเฟยถาม
เว่ยชวนเดินมาถึงแล้ว เมิ่งถังรีบพูด: "ไว้ค่อยบอกทีหลังนะ"
"เธอ—"
เว่ยชวนกำลังจะถามว่าสองคนนั้นจะไปไหน เมิ่งถังก็เดินผ่านเขาไป มองไปที่เฉินรุ่ยและตวนซือฉีที่อยู่ข้างๆ เขา: "สองคนนั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
หรือว่าพวกเขามาอยู่กับเว่ยชวนได้ยังไง พวกเขาไม่ใช่นักเรียนโรงเรียนอีจงเหรอ?
ตวนซือฉีหัวเราะแหะๆ อย่างเก้อเขิน ส่วนเฉินรุ่ยยิ้มและอธิบายให้เธอฟังว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่
เว่ยชวนฟังอย่างเงียบๆ แล้วกวาดสายตามองทั้งสามคน ดูเหมือนพวกเขาจะสนิทกันพอสมควร
แต่ตอนนี้คนเยอะ บางเรื่องก็ถามไม่ได้ง่ายๆ เว่ยชวนจึงพูด: "ไปกินข้าวกันไหม?"
พวกเขามากันหลายคน เมิ่งถังส่ายหน้า: "ฉันกับเฟยเฟยไม่ไปกับพวกนายแล้วล่ะ"