ห้องนั่งเล่นเงียบไปครู่หนึ่ง เว่ยลี่เฟิงเอ่ยขึ้นว่า "คงไม่ใช่หรอกมั้ง?"
"ดูท่าทางเธอสิ คำพูดยังไม่แน่ใจเลย" ฉู่ยินชี้ไปที่สามี "เธอเองก็คิดแบบนั้นใช่ไหม? รู้สึกว่าเขามีอะไรผิดปกติ?"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก" เว่ยซือเจียพูด "ตามความเข้าใจที่ฉันมีต่อเสี่ยวชวน เขาน่าจะแค่รู้สึกดีๆ กับเธอ"
ฉู่ยินเคยไปที่เยี่ยนชิง และหลังจากกลับมา เล่าเรื่องของเว่ยชวนให้เว่ยซือเจียฟัง แน่นอนว่าเธอก็รู้ว่าเพื่อนร่วมโต๊ะของเว่ยชวนเป็นผู้หญิง
เว่ยชวนไม่เคยนั่งร่วมโต๊ะกับผู้หญิงคนไหน รวมถึงมีเพื่อนผู้หญิงที่เข้ากันได้ดีอยู่หลายคน แต่ไม่มีชื่อไหนที่ติดปากเขามากขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำให้คนในครอบครัวต้องเดาเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับเธอ
จากสิ่งต่างๆ เหล่านี้ เว่ยซือเจียจึงสรุปได้ว่า น้องชายของเธอเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูกกับเพื่อนร่วมโต๊ะของเขา
อายุแค่สิบหกสิบเจ็ด จะเริ่มมีใจให้ใครก็เป็นเรื่องปกติ
แค่ดูเว่ยชวนแต่ก่อนที่สนใจแต่บาสเก็ตบอล ไม่เข้าใจความรู้สึกของสาวๆ ที่ชอบเขา เว่ยซือเจียเคยเป็นห่วงเขาอยู่เหมือนกัน
เธอยิ้มพลางชี้ไปที่ชั้นบน "ไม่ขึ้นไปดูหน่อยเหรอ?"
ฉู่ยินพยักหน้า แล้วทำท่าเหมือนขโมย เป่านกหวีดเบาๆ ใส่เว่ยซือเจีย "เราสองคนแอบขึ้นไปดูสักแวบ อย่าให้น้องชายเธอรู้ เดี๋ยวเขาไม่พอใจ"
เว่ยซือเจียเลิกคิ้ว "ได้"
ทั้งคู่ย่องเบาๆ ขึ้นไปชั้นบน
เว่ยชวนนำกระดาษคำอวยพรปีใหม่ที่เมิ่งถังให้มาไปติดไว้ที่หน้าประตูห้องด้วยตัวเอง ส่วนป้าก็คอยดูอยู่ข้างๆ คอยเตือนเรื่องซ้ายขวา